ديوان اوحدي مراغي

گر تلخ شود کام دل ما چه تفاوت؟
کز ياد لب لعل تو در شکر و شيريم

چنين که در پي او ما گريستيم، عجب!
گر آب ديده گذر مي دهد، که ما برويم

چو بوي نافه گردد فاش بوي مشک شعر من
چو من در شيوه آن چشم بي آهو سخن گويم

بي رغو ميتوان رفتن ز دست او، ولي ترسم
وفاي او بنگذارد که در يرغو سخن گويم

هميشه حاجت ابرو چو سر در گوش او دارد
به گوش او رسد حالم، چو با ابرو سخن گويم

اي باغبان، گر باغ را آرايشي داري هوس
شمشماد را بر کن زبن وين سرو بنشان در چمن

اي باد، اگر در قتل من سعيي کند، با او بگوي:
ما رخ نپيچانيده ايم، ار ناوکي داري، بزن

باغ بسان مصر شد از رخ يوسف سمن
گشت روان ز هر طرف آب چو نيل در چمن

عمر عزيز شد به سر، تخت عزيز گل نگر
بر سر سبزهاي تر، در بن شاخ نارون

ضرورت نامه اي امشب فرستادم به نزد تو
تو از مرغ سحر در خواه و از باد صبا بستان

قومي در انتظاريم، اين جا دمي گذر کن
وين قوم را به لطفي از لب غلام گردان

غير از تو هيچ کامي در خورد نيست ما را
بخرام و عيش ما را زان رخ تمام گردان

به نام ايزد! چه رويست اين؟ که حيرانند ازو حوران
چنين شيرين نباشد در سپاه خسرو توران

چو شاخ گل زر عنايي بهر دستي همي گردي
دريغ آمد مرا شمعي چنين در دست بي نوران

در دل بي دانشان مهر تو داني که چيست؟
مصحف و دست يهود، گوهر و پاي خسان

يا روي او ز دور درآور به چشم من
يا روي من به خاک در آن سرا رسان

بر ما در بلا و غم و غصه بر گشاد
آن کس که نقش زلف و لب و چهره بستشان

دهانم چون فرو بندد ز گفتن وقت جان دادن
زبانم در خروش آيد ز گفت و گوي اين ترکان

گرم در جنت فردوس پيش حور بنشانند
مکن باور که: بنشينم ز جست و جوي اين ترکان

چو چوگان گشت در غم پشت و مي دانم من خسته
که سرنيزم بگردد بر زمين چون گوي اين ترکان

درآويزند با من هر شبي سرمست و فرصت نه
که چون مستان در آويزم شبي با موي اين ترکان

کأس مي در دست و کوس عشق بر بامستمان
چون بود انکار با مي خواره و با مستمان؟

زود جام زهد خود بر سنگ شيدايي زند
گر بنوشد صوفي آن صافي که در جا مستمان

اي که ميگويي: سر خود گير و دست از من بدار
تا برون آيد سر و دستي که در دامستمان

گر چه بنويسيم صد دفتر نخواهد شد تمام
شرح آن تلخي، که از هجر تو در کامستمان