ديوان اوحدي مراغي

از خويشتن بار دگر بايد به زاييدن ترا
چون زاده باشي عشق خود چون شير در کامت کنم

در راحت تن ديده اي اقبال و بخت خود، ولي
روزي شوي مقبل که من بي خواب و آرامت کنم

جاي آن دارد که: من بر ديدها جايت کنم
رايگان باشي اگر، جان در کف پايت کنم

من ز کنار در کمين، تا چو مخالفي به کين
سر ز ميان برآورد، من به کنار بشکنم

با لب لعل يار خود، عيش کنم به غار خود
دشمن کور گشته را، بر در غار بشکنم

من مستم از جاي دگر، افتاده در دامي دگر
هر کس که آيد سوي من، چون خود گرفتارش کنم

ديريست تا در خواب شد بخت من آشفته دل
من هم خروشي مي زنم، باشد که بيدارش کنم

در شمع رويش جان من، گم گشت و ميگويد که؟ نه
کو زان دهن پروانه اي؟ تامن پديدارش کنم

جان فدا کردم و گفتي که: نه اندر خور ماست
در جهان چون من ازين بيش ندارم چه کنم؟

از بس فسون که کردم افسانه شد دل من
خود در تو نيست گيرا افسانه و فسونم

ميم دهان خود را از من نهان چه کردي؟
باري، نگاه مي کن در قامت چو نونم

گر يار شوي با من، در عهد تو يار آيم
ور زانکه نگه داري، روزيت به کار آيم

سر جمله اعدادم، نه زايم و نه زادم
هر جا که کني يادم، در صدر شمار آيم

گه نام و لقب جويم، تا در بن چاه افتم
گه کنيت خود گويم، تا بر سر دار آيم

گاه از پي يک رنگي، با مطرب و با چنگي
اسلام بر افگنده، در شهر تتار آيم

با جمله درين آبم، خفتند و نه در خوابم
تا غرقه شوند اينها، پس من به کنار آيم

اي که قصد سر ما داري، اگر لايق تست
بپذيرش، که به پاي تو در انداخته ايم

در خاک کوي خود دل ما را بجوي نيک
کو را به آب ديده خونين سرشته ايم

راهي که نيست بر در او، سهو يافته
پايي که نيست بر پي او، لنگ ديده ايم

ما را ز شهر تا که برون برده اند رخت
گه خواجه ايم در ده و گاهي اميره ايم

روزي به چرخ جوش برآرد فقاع جان
زين خم سر گرفته، که در وي چو شيره ايم

شعله که در سينه بود سوز به دل باز داد
مهر که با زهره بود بر قمر انداختيم

نه نه، چه جاي وصل؟ که ما را ز روزگار
اين مايه بس که: ياد تو در خاطر آوريم

گوشي بما نداشته اي هيچ بار و ما
در گوش کرده حلقه و چون حلقه بر دريم

ما را، اگر چه صد سخن تلخ گفته اي
با ياد گفتهاي تو در شهد و شکريم