ديوان اوحدي مراغي

اي هر سخنت کامي، در ده ز لبت جامي
کان توبه که ديدي تو، بشکستم و بشکستم

سر خود را فدا کردم گل يک وصل ناچيده
نميدانم چه خارست اين که من در پاي خود جستم؟

غم و اندوه در عشقش فراوانم به دست آيد
همين صبرست و تن داري، که کمتر مي دهد دستم

تو دامن از کف من دوش در کشيدي و گفتم
که: آستين تو بوسم، بر آستان تو افتم

دل مرا به سر زلف تابدار مشوران
که چون ز پاي در آيم دگر به دست نيفتم

پس از صد بار جانم را که سوزانيده اي از غم
چو با من در نميسازي، مساز، اينبار من رفتم

هر فرض که از من به همه عمر قضا شد
در يک رکعت جمله قضا کردم و رفتم

هر قرض که در گردن من بود ز غيري
از خون دل و ديده ادا کردم و رفتم

دل درماندگان خستن خطا باشد، که هم در پي
شما نيز اين چنين يک روز درمانيد، من گفتم

و آن سودها که نفس هوس پيشه جمع داشت
در کوي عشق جمله زيان بود صبح دم

ز عشقت روز اول من به شهر اندر ندي کردم
به آخر چون در افتادم سر خود را فدي کردم

ندادي کام در عشقت، بدادم جان خود، ليکن
پشيماني چه سود اکنون؟ من اينبيع و شري کردم

مي خانه را بگشاي در، کامروز مخمور آمدم
نزديک من نه جام مي، کز منزل دور آمدم

درگاه و در بيگاه من، دانم بريدن راه من
کز حضرت آن شاه من، با خط و دستور آمدم

چون اوحدي در کوي دل، تامن شنيدم بوي دل
هر جا که کردم روي دل، فيروز و منصور آمدم

حديث محنت فرهاد و کوه بيستون کندن
به کار من چه مي ماند؟ که در عشق تو جان کندم

به دست ديگران مالست و اسبابست و سيم و زر
من مسکين سري دارم که در پاي تو افگندم

پسند من نخواهد بود در عقبي بغير از تو
ازين دنيا و مافيها بجز روي تو نپسندم

به همراه سفر گويند تا: موقوف ننشيند
که ايشان بار مي بندد و من در بار و دربندم

رفيقان گر زمن پرسند حال او که: چون گم شد؟
بغير از من کرا گيرند؟ چون من در سرا بودم

نهان شدي ز من، اي آفتاب چهره، همانا
چو ذره شيفته عمري نه در هواي تو بودم؟

مرا لب تو به دشنام ياد کرد هميشه
جزاي آنکه شب و روز در دعاي تو بودم

من دلداده از آنروز که ديدار تو ديدم
در تو پيوستم و از هر چه مرا بود بريدم

منزوي بودم و با خود، که ز ناگاه خيالت
در ضمير آمد و بي خود به سر کوچه دويدم

نه امکان آنچه من ديدم که در تقرير کس گنجد
ستم چندان که من بردم، بلا چندانکه من ديدم