ديوان اوحدي مراغي

از سر من شور تو هيچ نيايد برون
گر چه سر آيد زمان ور چه در آيد اجل

زلف تو تن را نوشت سوره نون بر ورق
قد تو دل را نهاد لوح الف در بغل

نيست ميلي به من آن را که ز ميل رخ اوست
ميل در ميل ز خون دل من مالامال

جانم اندر تاب و دل در تب فتاد
اين ز دست چشم و آن از دست دل

نهم جان بر سر دل، چون دلم را ياد فرمودي
که تا در تحفه آوردن نباشد شرمسارم دل

چونکه پيوسته دل سوخته ميخواهد دوست
گر نه قلبي تو، در آتش رو و بگذار، اي دل

سوداي عشق خوبان از سربدر کن، اي دل
در کوي نيک نامي لختي گذر کن، اي دل

دنيي و دين و دانش در کار عشق کردي
زين کار غصه بيني، کار دگر کن، اي دل

مستي ز سر فرونه و ز پاي کبر بنشين
پس دست وصل با او خوش در کمر کن، اي دل

در باز جان شيرين، تر کن ز خون دو ديده
يعني که: عشق بازي شيرين و تر کن، اي دل

اوحدي در کشد از دست تو دامن روزي
کين فضيحت به سر او تو کشيدي، اي دل

مرا ز بار فراقت حکايتيست مطول
چو چين زلف تو در هم، چو بند موي تو مشکل

در جانم آتشيست ز هجر تو ورنه چيست؟
اين آه سرد و سوز دل و ناله و غول

اي سحري دعاي من، در دلش آن جفا مهل
يار خطاپرست را بر سر آن خطا مهل

خاک زمين او شدم، آتش ما فرو نشان
آب ز کار ما بشد، باد در آن سرا مهل

چند کني به جنگ من روي جفا؟ که راي زن؟
اين که تو جاي آشتي، در دل ما بجا مهل

با همه خلق سر خوشي وز من خسته سرکشي
با تو که گفت در جهان: هيچ خوشي بما مهل؟

اوحدي را در کمند آور، چو صيدي ميکني
ورنه من خود روز و شب دربند فتراک توام

قالب و قلبم خيالي در خيالي بيش نيست
خود ندانم بر چه چيز اين پيرهن پوشيده ام؟

تو گر جوياي تمکيني، سزد با من که ننشيني
که گر در مسجدم بيني، طلب گار خراباتم

به گرد کويش از زاري، چو مستان در شب تاري
به سر مي گردم از خواري، که پرگار خراباتم

خود زماني نيست پيش ديده من راه خواب
بس که اين توفان خون در راه خواب انداختم

بود خود در عشق تو هم سينه ريش و دل کباب
ديگر از هجرت نمکها بر کباب انداختم

شکر کردم تا در آتش ديدم اين دل را چنين
زانکه مي پنداشتم کين دل به آب انداختم

تو به ديگران کني ميل، چو من چگونه باشي؟
که ز ديگران بديدم دل خويش و در تو بستم