ديوان اوحدي مراغي

مي کني دعوي که: در باغ لطافت گل منم
راست مي گويي، ولي بي خار نشکفتي تو نيز

در ضمير ما نميگنجد بغير از دوست کس
هر دو عالم را به دشمن ده، که ما را دوست بس

در جهان هم نفسي جز تو ندارد جانم
هر نفس ميرو و آن جان جهان را ميپرس

در چمن مي شو و بر ياد گلش مي مينوش
وز چمن مي رو و آن سرو روان را ميپرس

گر چه من پير شدم در هوس ديدن او
تو گذر مي کن و آن بخت جوان را ميپرس

عشرت بهار کن، که شود روزگار خوش
مي در بهار خور، که بود بي غبار و غش

تنم عزم سفر دارد ولي از خاک کوي او
دلم بيرون نخواهد شد، که در جانست قلابش

ور آن دلدار سنگين دل ز حال اوحدي پرسد
بگو: ار دست ميگيري کنون وقتست، در يابش

همچو من در هجر جانان دور باد از کام دل
آنکه مي دارد مرا بي موجبي دور از رخش

چه آب در دهن آيد نبات را ز لب او؟
اگر به کام رسد ذوق آن لبان چو قندش

درين همسايه شمعي هست و جمعي عاشق از دورش
که ما صد بار گم گشتيم همچون سايه در نورش

چو نام او همي گويي به نام خود قلم در کش
ورش دانسته اي، زنهار! خامش باش و دم درکش

ز تلخ يار شيرين لب نشايد رخ ترش کردن
گرت جام شفا بخشند و کرکاس الم، در کش

اگر گوش تو مي خواهد نواي خسروانيها
به بزم اوحدي آي و شراب از جام جم در کش

ديده گر لايق آن نيست که منزل کنمش
چاره اي نيست بجز جاي که در دل کنمش

مي زنم بر سر خود دست به خون آلوده
چون مدد نيست که در گردن قاتل کنمش

دلبرا، مهر تو چون در دل من مهر گرفت
چون توانم که بر اندازم و باطل کنمش؟

دست خود ميگزم از حيف و ببوسم بسيار
گر شبي در بر و دوش تو حمايل کنمش

چمن ز شکل رياحين و رنگ سبزه تر
چنان شود که تو گويي در آمدست به جوش

درخت و چوب که ديدي چه تر شود به بهار؟
نه کم ز چوب و درختي، تو در بهار مخوش

آن که هر ساعت به نوعي صاع در بارم نهد
شرمسارش کردمي گر باز کردي بار خويش

ما را زبان ز وصف و ثناي تو کند شد
دم در کشيم، تا تو بگويي ثناي خويش

اي اوحدي، چو همت او بر هلاک تست
شرط آن بود که سعي کني در فناي خويش

هم ظاهر از دو چشم تو گرديده مردمي
هم روشن از دو لعل تو در ديده مردمک

ما به ابد مي بريم عشق ترا از ازل
در همه عالم که ديد عشق چنين بي خلل؟