ديوان اوحدي مراغي

تا کي نشيند آخر ازين گونه اوحدي؟
دل در خيال و چشم به راه از فراق يار

از باده در فصل خزان افتان و خيزان نيک تر
ور يار دلداري دهد خود چون بود زان نيک تر؟

شد باغ پرينگي دگر، هر برگي از رنگي دگر
در زيرش آونگي دگر از لعل و مرجان نيک تر

ناله من در غم هجر تو شد زير، اي نگار
رحمتي کن، کز غم هجر توام زار، اي پسر

من که خمارم، به مسجدها مده را هم دگر
کين زمان ميخوردم و در حال مي خواهم دگر

محنت من جمله از عشقست و رنج از آگهي
باده اي در ده، که عقلم هست و آگاهم دگر

روز وداع آن اشک خون کز ديدها پالوده شد
گفتم که: در وي کاروان رفتار نتواند مگر

دل را خبر کن ز آمدن، روزي که آيي، تا منت
چون زر بريزم در قدم، او جان برافشاند مگر

لعلت چو در باز آمدن بر درد ما واقف شود
ديگر به داغ هجر خود ما را نرنجاند مگر

از چشم او شد فتنها بيدار و در ايام ما
هم چشم او اين فتنه را ديگر بخواباند مگر

برخيز و از شراب غمش مست گرد و باز
بنشين، در آن دو نرگس مخمور مي نگر

مرا آسوده پنداري که هستم در فراق تو
زهي! از جست و جوي من، که چون آسوده اي ديگر!

در دل او عاقبت يک روز تاثيري کند
ناله و آهي که هر شب ميرسانم تا اثير

مشکل اينست که: هر موي تو در دست دليست
ورنه چون موي تو اين کار نمي گشت دراز

من خود از دام تو دل را برهانم روزي
گر تو در دام من افتي نرهانندت باز

چشمش بسوخت جان و رخ او ببرد دل
غارت ببين که در دل و جان اوفتاد باز

از شوق زلف و قامت و رويش زبان من
در ناله و نفير و فغان اوفتاد باز

هر گه که پيش دوست مجال سخن بود
رمزي سبک در افکن و مي شو خموش باز

اي باد صبح، اگر بر آن بت گذر کني
گو: آتشم منه، که در آيم به جوش باز

چون سعي ما به صومعه سودي نمي کند
زين پس طواف ما و در مي فروش باز

اي دل، منال در قدم اول از گزند
از راه عشق او تو چه ديدي؟ بيا هنوز

او گر قفا زنان ز در خود براندم
چشمم به راه باشد و رو از قفا هنوز

در وفا داري نکردي آنچه مي گفتي تو نيز
تا به نوک ناوک هجران دلم سفتي تو نيز

ياد مي دار که: در خوبي چو دوران تو بود
همچو دوران با من مسکين برآشفتي تو نيز

در چنين وقتي که شد بيدار هر جا فتنه اي
اعتمادم بر تو بود، اي بخت، چون خفتي تو نيز؟