مجموعه آثار عطار

جمله مردان در فناي ره شدند
در فناي حق به حق آگه شدند

در ره توحيد جان ايثار کن
ديده را در باز رو ديدار کن

در جمال حق جمال حق به بين
در صفات ذات رب العالمين

لي مع الله گفت احمد در ميان
تو کجا داني که هستي در ميان

اين سخن را از ره مردي شنو
تا نماني در قيامت در گرو

بي تو در شک نامده در يقين
بگذري از کفر و از اسلام و دين

ليک در درياي خون غوطه زدم
بعد از آن کردم وضو در خون شدم

ترا در کوره آتش بسوزد
مرا آتش به دل در بر فروزد

بماني دايما در محنت و غم
نيابي در دو عالم هيچ محرم

کسي را کافتاب از در درآيد
وجود ذره کي در چشمش آيد

مگر بيهوده هان اي موش خاموش
چو افتادي در آتش در همي جوش

مشو از فکر او ايمن که ناگاه
در انداز ترا از مکر در چاه

چو در کثرت شوي وحدت طلب کن
نظر در جسم و جان بوالعجب کن

به پير وقت گفتند اين حکايت
که دانم در شکست و در شکايت

گهي در آب گردي همچو ماهي
گهي چون آب باشي در تباهي

مرا پا بر سر خاري در آمد
از اين مشکل ترم کاري در آمد

به اول سعي کن در خير کاري
که آفتها است در تأخير کاري

سپر بنهاد در پيش پيمبر
کاجازت تا روم در پيش دلبر

آخر از بهر خدا در ما نگر
تا بکي باشم ز عشقت در فغان

او مرا رسوا کند در هر مقام
کي برد او در ره معني تمام

چون بسي در خوبروئي ناز کرد
اين غزل در مدح خود آغاز کرد

من نميدانم چه نيکو دلبرم
کز لطيفي در زر و در زيورم

آنچه در خوبيست دارم اي عزيز
در لطافت غيرت ماه و خورم

پاره زر در دهان گل نهاد
لاله آمد پيش و در پايش فتاد

چون بگفت اين بيتها را در صبوح
با صبا گفتا مرا در تن چو روح