ديوان اوحدي مراغي

اين طرفه که: دزد آمد، در خرقه به مزد آمد
مزدي بده، از گفتم: بيدار، که دزد آمد

بز ناري ميان بستم که هرگز باز نگشايم
که دست من درين ميثاق در پيمان عشق آمد

دلم شهري به سامان بود و در وي عقل را شاهي
چو شاه عقل بيرون شد درو سلطان عشق آمد

اگر زندان عشقش را بديدي با گنه کاران
من از اول گنه کارم، که در زندان عشق آمد

نبوت مي کنم دعوي به عشق او، که در خلوت
ز دست جبرئيل غم به من قرآن عشق آمد

از آنم شير مست غم که از طفلي به مهداندر
به من دادند سر شيري که در پستان عشق آمد

مرا پرسي که: درعشق و طريق او چه گويي تو؟
چو پرسيدي من آن گويم که در چوگان عشق آمد

خيال روي تو گفتم: شبي به خواب ببينم
گذشت صد شب و در ديده هيچ خواب نيامد

چشم من در غم ديدار تو از گريه چنان شد
که گرش نيم شبي راه دهم سيل براند

هر که در حلقه زلف تو گرفتار بماند
همچو من سوخته و خسته دل و زار بماند

آن کس که به زر فخر کند خاک به از وي
آن روز که در کيسه او زر بنماند

خانه خالي شد و در کوي دل اغيار نماند
همه غم رفت و بغير از غم آن يار نماند

اوحدي دوش به کف جان و دلي داشت، کنون
هر دو در بند سر گيسوي بر دوش تواند

دل چون بديد موي ميان تو در کمر
گفت: اين دروغ بين که بر آن راست بسته اند

چون اوحدي به بوي وصال تو عالمي
در خاک و خون ز خفت و خواري نشسته اند

جز به چشم ترک مستت خون مردم کس نريخت
تا بناي کفر را در چين و ماچين بسته اند

دشمنان گويي دگر در کار ما کوشيده اند
کان پري رخ را چنين از چشم ما پوشيده اند

زاهدان از چشم تو ما را ملامت مي کنند
جرعه اي در کار ايشان کن، که بس خوشيده اند

به بوي آنکه ببينند سايه تو ز دور
چو سايه کوي به کوي و چو باد در بدرند

بر فلک بيني صعود روح پاکم، زهره وار
في المثل صد نوبت ار در چاه هاروتم برند

نيستم ز آنها در آن گيتي که بر کاخ بهشت
چون طفيلي از براي خرقه و قوتم برند

بر شترست رخت من، اي دل نيک بخت من
ايست مکن، چو قافله روي در آنطرف کند

هر که بديد کار ما وين رخ زرد زار ما
گفت که: در ديار ما جور چنين فلان کند

من سخن جفاي او با همه گفته ام، ولي
پند نگيرد اوحدي، تا دل و دين در آن کند

گر مهر و ماه را به در او برم شفيع
بر من به جهد اگر دل او مهربان کند