ديوان اوحدي مراغي

از سر کوي تو راه باز گشتن نيست ما را
وين کجا داند کسي کش پاي در دامي نباشد؟

تا چه منظوري؟ که چيزي در نظر هرگز نياري
تا چه معشوقي؟ که کس را از لبت کامي نباشد

روزي که به قتل من شمشير کشد دشمن
بر هم نزنم ديده گر در نظر او باشد

گر راست رود سالک، در هر قدمي او را
هر چيز که پيش آيد زان پيشتر او باشد

جز صدق مبر با خود در راه، که تا منزل
هم بدرقه او گردد، هم راهبر او باشد

در خواب سر زلف تو مي بينم و اين را
جز رنج دل شيفته تعبير چه باشد؟

بي روي تو جان در تن بيمار همي باشد
دل شيفته مي گردد، تن زار همي باشد

در کار سر زلفت يک لحظه که مي پيچم
دست و دل من سالي از کار همي باشد

عروس گل ز اطراف چمن در جلوه مي آيد
بيا، گو: بلبل مشتاق اگر داماد خواهد شد

نه تنها آبرويم برد و در جانم فگند آتش
که خاکم کرد و خاکم نيز هم بر باد خواهد شد

گرفتم کاوحدي آزاد گشت از هر که در عالم
ز بند او نمي دانم که چون آزاد خواهد شد؟

موسم گل دو سه روزست ،به سر خواهد شد
مي درآيد، که گل زرد به در خواهد شد

در دو جهان ذره اي بي هوس او نماند
از همه ذرات کون او چو خريدار شد

بر تن من بار بست حسن چو نيرو گرفت
بر دل من زور کرد عشق چو در کار شد

در جان دوست هيچ اثر خود نمي کند
آن نالها که از دل من بر اثير شد

نيست جز سوداي زلف همچو قيرش در سرم
از براي آن تنم چون موي و دل چون قير شد

يک شب از شبهاي هجران زلف او ديدم به خواب
بعد از آن عمر درازم در سر تعبير شد

گر چه دليليم نيست در شب تاريک هجر
مي روم اين راه، کو هم به دري مي کشد

پندي که نيکو خواه من، مي داد بد پنداشتم
تا لاجرم در عشق او نامي که ديدي ننگ شد

دارم خيال او به شب، زان باده رنگين لب
جانم چو زنگي در طرب، زان باده چون زنگ شد

اوحدي، دل در وفا و عهد اين خوبان مبند
کز غم خوبان بجز بي حاصلي حاصل نشد

تا دل مجروح من عاشق زار تو شد
هيچ نديديم و عمر در سر کار تو شد

عمر خود در کار او کردم به اميد دمي
گر پس از عمري ميسر شد مرا کاري چه شد؟

حلال مي کنم، ار خون مي بريزد خصم
به شرط آنکه بر آن آستان و در بچکد

ز شرم روي تو در باغ وقت گل چيدن
گل آب گردد و از دست باغبان بچکد