ديوان اوحدي مراغي

ز هجر او دل من هر زمان به دست غم افتد
تنم ز دوري او در شکنجه ستم افتد

قدم بپرسشم، اي بت، بنه، که چون تو بيايي
زمن دريغ نيايد سري که در قدم افتد

رها مکن که: به يک بارگي ز پاي درآيم
که در کمند تو ديگر چو من شکار کم افتد

چو اوحدي بوجود تو زنده شد به غم تو
وجود او چه تفاوت کند که در عدم افتد

گر او در پنج فرسنگي کند منزل چنان سازم
کز آب چشم خود سيلي به ده فرسنگ دربندد

دلم آونگ آن زلفست و جان خسته مي خواهد
که: خود را نيز هم روزي بدان آونگ در بندد

همين بس خون بهاي من که: روز کشتنم دستش
نگار ساعد خود را به خونم رنگ در بندد

ز سحر چشم مست آن پري ايمن کجا باشم؟
که خواب ديده مردم به صد نيرنگ در بندد

به خاکپاي تو آنرا که هست دست رسي
چه غم ز سرزنش هر که در جهان دارد؟

حال دل پيش که گويم؟ که دل ريش ندارد
کيست در عشق تو کو غصه ز من بيش ندارد

قد او تير بلا، غمزه او ناوک فتنه
يارب، اين ترک چه تيريست که در کيش ندارد؟

به نقد اندر بهشتست آنکه در خلوت سراي خود
چنان شاخ گل و سرو سهي نازنده مي دارد

زلف تو دل برد و هست در پي جان، اي عجب!
بار کجا مي هلد، دوست، که خرها ببرد؟

دل باز در سوداي او افتاد و باري مي برد
جوري که آن بت مي کند بي اختياري ميبرد

من در بلاي هجر او زانم بتر کز هر طرف
گويند: مي چيند گلي، يا رنج خاري مي برد

اي مدعي، گر پاي ما در بند بيني شکر کن
تا تو نپنداري کسي زين جا شکاري مي برد

پيش تير غم نشان کردي دلم را وانگهي
من در آن تشويش کان تير از نشانت بگذرد

به عشق سرزنش و منع دل کفايت نيست
از آن که در همه عمر خود اين کفايت کرد

خاطرم را ز حديث دو جهان باز آورد
لب لعل تو به يک عشوه، که در کارم کرد

شورها در سر و با خلق نمي يارم گفت
زخمها بر دل و فرياد نمي يارم کرد

دل ببردي و يکي کار دگر خواهم کرد
چيست آن؟ جان به سر کار تو در خواهم کرد

خوبرويان همه گر در نظرم جمع شوند
من ندانم که به غير از تو نظر خواهم کرد

يک جرعه به ذات خود ازان باده صافي
در داد که گرد از من و از ذات بر آورد

بسي که از دهن او شکر شود در تنگ
ز شرم او نه عجب گر نبات بگدازد

اگر آن چاه زنخدان به سر کوچه برد
اي بسا دل! که در آن کوچه به جاه اندازد