ديوان اوحدي مراغي

عاشق ديوانه شدم، وز همه بيگانه شدم
بر در مي خانه شدم، خيز و به دنبال بيا

رويت ز روشني چو بهشتست و من ز درد
در وي به حيرتم که: بهشتست يا عذاب؟

به رخم چو بر گشادي در وعدها که دادي
نه شگفت اگر به شادي نفسي برآرم امشب

لب لعل و دهن تنگ و خط سبز تو برد
در جهان آب رخ معدن و حيوان و نبات

نزد تو نامه اي ننوشتم، که سوز دل
صد بار نامه در کف من با قلم نسوخت

در روزگار حسن تو يک دل نشان که داد؟
کو لحظه لحظه خون نشد و دم بدم نسوخت؟

کو در جهان دلي، که نگشت از غم تو زار؟
يا سينه اي، کزان سر زلف به خم نسوخت؟

درد و چشم از خواب و سر مستي فتور
در دو زلف از تاب و دلبندي شکست

اوحدي، ار زانکه دوش از تو دلي برده اند
در پي او غم مخور، کان که ببرد آشناست

اي زبان، بگذر، که نام پاک او از بس شرف
در ضميرم گر بگردد، هم نپندارم رواست

آن چنان خواهم درين مجلس ز مستي خويش را
کز خرابي باز نشناسم که: راه در کجاست؟

هر چه در جمله خوبان طلبيدي از حسن
به رخ دوست نظر کن، که به يک بار اينجاست

مشک چيني را ز غيرت بر نمي آيد نفس
زان دم عنبر، که در دام دو گيسوي شماست؟

گيرم که مهر او ز دل خود برون برم
اين درد را چه چاره؟ که در مغز جان ماست

دلم چو خال تو در خون، چو زلفت اندر تاب
ز بوي آن خط مشکين نودميده تست

آن تن من، يا وجود اوحدي ، يا خاک راه
يا سگ در، يا غلام خواجه، يا هندوي تست؟

چاره دل در فراقت جز جگر خوردن نبود
وين جگر خوردن که مي بينم هم از پهلوي تست

عالمي در گفت و گوي اوحدي زان رفته اند
کو شب و روز اندرين عالم به گفت و گوي تست

گر به کار ما نظر کرد او چه باشد؟ سالها
خون دل خورديم تا امروز در کار آمدست

بي وفا خواند مرا خود پيش ازين در عشق او
نام من بد گشته بود، اين نيز ننگي ديگرست

اي اوحدي، گرت هوس جنگ و فتنه نيست
ما راي به کوي لاله رخان در مي آرمست

آن بت وفا نکرد، که دل در وفاي اوست
و آن يار سر کشيد که تن خاک پاي اوست

در ديده کس نيامد و دل ياد کس نگردد
تا دل مقام او شد و تا ديده جاي اوست

در عشق او چگونه توان داشت زر دريغ؟
چون سر که مي کشيم به دوش از براي اوست

آنکه رخ عاشقان خاک کف پاي اوست
با رخ او جان ما، در دل ما جاي اوست