ديوان اوحدي مراغي

دنيي و دين کرده ايم در سر کارش
گردن و سر مي نهيم تيغ و قفا را

در چرخ کن چو عيسي زين جا رخ طلب را
و آنجا درست گردان پيوند ابن و اب را

داري دلي چو کعبه و ز جهل و از ضلالت
در کعبه مي گذاري بوجهل و بولهب را

نبايد گوش ماليدن مرا در عشق و ناليدن
اگر گل زين صفت باشد غرامت نيست بلبل را

قرنفل در دهان داري، که هنگام سخن گفتن
به صحرا مي برد ز آن لب صبابوي قرنفل را

شاگرد عشقم، گر سخن گويم درين معني سزد
چون عشق استادي کند، در گفتن آرد لال را

در بازجست سر ما چندين مکوش، اي مدعي
گر حالتي داري چون من، تا با تو گويم حال را

گر صرف مالي مي کني در پاي او منت منه
جايي که باشد جان فدا، قدري ندارد مال را

دل چو ببندم در رخش سر چون کشم؟ کان بي وفا
دام دل من ساختست آن زلف همچون دال را

چون نيست يار در غم او هيچ کس مرا
اي دل، تو دست گير و به فرياد رس مرا

در سينه بشکنم نفس خويش را به غم
گر بي غمت ز سينه بر آيد نفس مرا

اي که در خوبي به مه ماني چه کم گردد زتو
گر بري نزديک خود روزي به مهماني مرا؟

دست خويش از بهر کشتن بر کسي ديگر منه
مي کشم در پاي خود چندان که بتواني مرا

در درون پرده اي با دشمنان من به کام
وز برون مشغول مي داري به درباني مرا

گفته اي: در کار عشقم اوحدي دانا نبود
چون توانم گفت؟ نه آنم که مي داني مرا

جان شيرين منست آن لب، بهل تا مي کشد
در غم روي خود اين فرهاد مجنون گشته را

به هر جايي که مسکيني بيفتد دست گيرندش
ولي اين مردمي ها خود نباشد در ديار ما

ز هجرت گر چه ما را پر شکايتهاست در خاطر
هنوزت شکرها گوييم، اگر کردي شکار ما

بگو تا: اوحدي زين پس نگريد در فراق تو
که گر دريا فرو بارد بنفشاند غبار ما

شماس ازان رخ جفت غم، مطران پريشان دم بدم
قسيس دانا نيز هم بيچاره در کار شما

اعجاز عيسي در دو لب پنهان صليب اندر سلب
قنديل زهبان نيم شب تابان ز رخسار شما

تن همه جان گشت چو او باز به دل کرد نظر
باخته شد در نظري آن تن جان گشته ما

پير خرد گرد جهان گشت بسي در طلبش
هم به کف آورد غرض پير جهان گشته ما

ضامن ما در غم او اوحدي شيفته بود
اين نفس از غم برهد مرد ضمان گشته ما

عهد من از ياد مهل، تا نشوم خوار و خجل
نامه فرستادم و دل، بنگر و در حال بيا