ديوان امير خسرو

دودي که ز آه من بر ماه زدي هر شب
در روي چو ماه تو هم کرد اثر چيزي

به خاري کز جفايت مي خلد در سينه، خرسندم
اگر از نخل بالايت نمي ارزم به خرمايي

در آن زمين که تويي پاي را به عزت نه
که زير هر کف پايي فرو شده ست سري

دو چشمم بر رخش داده به کويش در نهم، پايي
هم از خاک درش اين رخنه مي انباشتم روزي

سگان در کوي او شبگرد و خسرو را درو ره ني
طفيل آن سگان، باري مرا هم بار بايستي

هنوز آن زلف چون زنار تا کي در دلم گردد
به کار بت پرستي شد مرا ايمان و دل باري

ترا بازار خوبي گرم و من در سنگسار اين جا
که گر رسوا شد عاشق، به بازاري چنين باري

گل آمد و همه در باغ با مي و جامي
من و خرابه هجر و غم گل اندامي

يکي خبر به گل نو همي رسان، اي باد
که مرد بلبل و تو در شکنجه دامي

خوشم من ار چه که درد نهفته در دل هست
که بي کرشمه درين دل نمي زني گامي

من از دو کون برافتادم، ار کمند تراست
ز خان و مان به در افتاده اي به هر شکني

پدر دارم همه در پند و من دنبال کار خود
مبادا هيچ مادر را چنين بدروز فرزندي

من محروم را چندين نم از چشمي نبودي هم
اگر زان کوي مشتي خاک در دامان من بودي

هزاران داغ غم جان را شود زين حيرتم در دل
که کاش آن داغ اسپش بر دل بريان من بودي

مرا گويند بر جادار دل کايام عيش است اين
گذشت آن کين دل ديواز در فرمان من بودي

روزي من ديوانه وش، بر باد خواهم داد جان
دست تظلم در زده اندر عنان چون تويي

گر شب روم در کوي تو، عفوي که گستاخي بود
بيداري چون من سگي با پاسبان چون تويي

سر در جهان خواهم نهاد از دست تو تا چند گه
باري نبينم نشنوم نام و نشان چون تويي

تيغ خود را گو که جان خصم و دشت کربلاست
گر تواني در بياباني چنين پرواز کن

اي به هر موي شده بسته زلف دل من
وي به هر کوي شده در طلبت منزل من

نشدت دل که به اين دل شده مهمان آيي
کعبه دل شوي و در حرم جان آيي

خسرو اين سکه گفتار که در مدح تو زد
غرض اخلاص تو بودست نه سيم و نه زري

هر کسي از پيرهنت رشک برد در برتو
من ز زميني که تو آن زير قدم مي سپري

ديوان اوحدي مراغي

گر حريف مايي تو، ما و کنج مي خانه
ور زعشق مي پرسي، عشق در خمست اينجا

لب او چو باز پرسد دل عاشقان خود را
دل ريش اوحدي نيز در آن شمار بادا