ديوان امير خسرو

تن من موي شده، غم نيز گرهي شد در وي
ناوک غمزه زن و آن گره از مو بگشاي

دل مي کشدم جانب آن غنچه هنوزم
هست ار چه که صد تير بلا در نظر از وي

در کشتن ما عيب کنندش همه، ليکن
گر عيب نگيري، چه خوش است اين هنر از وي

پروانه که جان را به سر شمع فدا کرد
در مشهد خويش از تن خود سوخت چراغي

شد وقت گل و روزي فرياد که ننشيني
يک دم چو گل سرخي در پيش گل زردي

در چشم و لب خوبان گر جور و جفا بيند
طفلي ست که خوش گردد از شکر و بادامي

بي دوست دلم با گل آرام نمي گيرد
گو در چمن آن کس رو کو را بود آرامي

دردي که دارم در نهان کز يار جستي کس نشان
هر موي من گشتي زبان، يک يک به گفتار آمدي

تا کي ز بيداري مرا باشد دو ديده در هوا
اي کاش! تيري از سما بر چشم بيدار آمدي

خسرو چنان گشت از سخن، کاندر ميان انجمن
از دوست در گفتي سخن، دشمن به گفتار آمدي

بهر گشاد عالمي بگشا ز زلف خود خمي
در پيچ پيچ زلف تو پوشيده شد چون عالمي

در هم شده نام ترا مي گريم و جانم به لب
يک خنده تو بس بود شربت براي درهمي

با خويش گويم راز تو، بس سوزم و دم در کشم
رشک آيدم کاندر غمت انباز گردد محرمي

من به رضاي خويشتن جان به فدات مي کنم
نيست دلت که در دهي تن به رضاي چون مني

بهر نجات خويشتن دست چه در دعا زنم
چون به فلک نمي رسد دست دعاي چون مني

سرو نديده ام به بر، ليک به سرو قامتش
سحر زبان خود دهم تا به برش در آرمي

ترک سخن بگو که شدملک جهان از آن من
آه که تنگ در برت يک شب اگر بگيرمي

يا که در پيش سگان کوي خود بارم دهي
تا به ايشان سر به سر بر آستان خفتيدمي

چو فغان کنم به کويت، ز علي اللهم چه رنجي؟
در شه تهي نباشد ز نفير دادخواهي

چه خوش است مست ما را به کرشمه لعب چوگان
که به خاک در نغلتد سر ما بسان گويي

در سر افتاده ز عشق توام، اي جان، هوسي
با سگ کوي تو گفتم که برآرم نفسي

وصلت همين قدر بس کافتادمت چو در ره
از ره کني به يک سو سنگي به پشت پايي

ماييم و خواب و بازوي آن يار زير سر
وه کي نهد تو در خم بازوي ما سري

بريخت آب رخ بيدلان به خاک در او
چه کم شود که اگر تر کند به لطف زباني

اي گل، دهن تنگت صد تنگ شکر چيزي
گل با تو نمي ماند در حسن مگر چيزي