ديوان امير خسرو

سينه بنده جاي تو، ديده به زير پاي تو
ما همه در هواي تو، تو به هواي کيستي؟

دل که بسوخت در غمت، طعنه چه مي زني دگر؟
شيشه نازک مرا سنگ مزن که بشکني

مي روي در ره و مي گردد جان گرد سر تو
هم بدان گونه که گرد سر گل باشد خاري

دي به بازاري گذشتي، خاست هويي آنچنان
جان و دل کردند خلقي گم در آن فرياد و هوي

جان من گم گشت و مي جويم، نمي يابم نشان
چون تو در جان مني، باري چنين خود را مجوي

من نخواهم زيست، اين بو مي شناسم کز کجاست
خون من در گردنش، بر من چه ها آيد همي

خلق گويد، خسروا، غم کشت، از خود ياد کن
در چنين انديشه ياد خود کرا آيد همي؟

سبزه نوخيز است و باران در فشان آيد همي
ميل دل بر سبزه و آب روان آيد همي

جان من گر زنده ماند جاودان نبود عجب
کآب حيوان از لبت در جوي جان آيد همي

وه که هر شب با چنان فرياد کاندر کوي تست
خواب در چشمت ندانم بر چه سان آيد همي

باد هر دم تازه تر گلزار حسنت کز چه رو
هر سحر خسرو چو بلبل در فغان آيد همي

باز بهر جان ما را ناز در سر مي کني
ديده بيننده را هر دم به خون ترمي کني

آفتابي تو، ولي زانجا که روز چون مني ست
کي سر اندر خانه تاريک من در مي کني

در دلم باشي و هرگز سايه بر من نفگني
بارک الله آخر، اي سرو، از گلستان مني

گر تو سيمين سرو را شکل سرافرازي دهي
بنده را در ناله با بلبل هم آوازي دهي

دل ز من دزديدي و کردي نهان در زير چشم
پس همي خواهي به خنده جان من بيرون بري

تو ز حال من چه داني که به خون چگونه غرقم
چو در اين محيط هامون گهي آشنا نکردي

ز نظر اگر چه دوري، شب و روز در حضوري
ز وصال شربتم ده که بسوختم ز دوري

نه خيال بر دو چشمم، نه يکي هزار منت
که توام ز دولت او شب و روز در حضوري

تن من چو موم ز آتش، بگداخت در فراقت
به دل چو سنگ خارا، تو هنوز همچناني

دو حيات است ز يک خنده تو عاشق را
زانکه در حقه يک خنده دو پروين داري

نگري در من و چون من نگرم برشکني
اين چه فتنه ست که بهر من مسکين داري

خار در بستر تنهاييم افگند فراق
زان چه سودم که تو آن بر گل و نسرين داري؟

گشت پيمانه چو تسبيح روان در کف شيخ
تا ز لعل تو يکي جرعه کشيد، اي ساقي

حال خونابه خسرو دل خسرو داند
تو چه داني که نه در آب و نه اندر خوني