ديوان امير خسرو

دل پر آتش من زان به زلف در بستي
که بس عجب بد آتش به ريسمان بستن

اگر چه گوشه غم ناخوش است بر همه، ليکن
چو در خيال توام باغ و بوستان من است آن

بماند خسرو لب خشک و ز آه گرم آخر
گهي بپرس و زباني به لطف در گردان

آخر مسلمانيست اين، آن غمزه را پندي بده
تاراج کافر تا به کي در خان و مان مردمان!

من بر در تو ناکسان، آخر همي بار آورد
ناخوانده، چون مهمان رود خسرو به خوان مردمان

عشق آتشم در جان زد و جانان ازان ديگران
ما را جگر بريان شد و او ميهمان ديگران

اي مرغ جان، زين ناله بس، چون نيست جانان ز آن تو
بيهوده افغان مي کني در بوستان ديگران

تو مي خوري، من درد و غم، يعني روا باشد چنين
شربت تو آشامي و تب در استخوان ديگران

اي سر، به زودي خاک شو، پيش در آن نازنين
بو کز طفيل نازنين بوسيم پا را هر زمان

دل پر ز سوداي لبت، در سينه جاني خشک و بس
نرخ متاع از حد برون، درويش را کالا همان

خه از کجاها مي رسي آلوده مي همچنين
در خون شده زلف آنچنان، رخسار پر خوي همچنين

سختي جانم بين که چون، سوز ترا تاب آورم
ناچيز گردد، گر فتد يک شعله در ني همچنين

هر شب خورم در بزم غم، گه خون دل، گاهي جگر
وه چون خرابي نآردم، نقل آنچنان، مي همچنين

غمزه زنان آن شوخ و من خاموش و حيران در رهش
سلطان چو خود خنجر کشد، فرياد کردن چون توان؟

خسرو ز دل غرقه به خون ياران به تيمار منش
در روز طوفان خانه را بنياد کردن چون توان؟

عيش من تلخ است ازان شکر لب شيرين سخن
چون بخندد، ورچه باشد، هست در پروين سخن

بهترين روز آفتي مي بينم از تو در جهان
گفت من بشنو، مکن، جانا، بدين آيين سخن

در هواي روي تو خون مي چکاند از غزل
خسرو رنگين سخن گر رنگ بازي زين سخن

هجرم بکشت و شوق هم، روزي نگفتي از کرم
چون است در شبهاي غم، آن عاشق حيران من؟

با عاشقان تنگدل زينسان منه در جنگ دل
آخر بترس، اي سنگدل، ز آه دل بريان من

خيز، اي صباي مشک بو، بر گلرخ من راه جو
حال من مسکين بگو، در خدمت جانان من

آه ازين تنگ قبايان شده تنگم دامان
که نه سر ماند مرا در غم ايشان نه امان

در هستي من چند زني شعله هجران
آخر دل و جان است، نه خاشاک و خس است اين

گفتم که گزيدم لب چون قند تو در خواب
خنديد و شکر ريخت که خواب مگس است اين

من بنده آن چشم که از گوشه چشمم
شب ديدي و گفتي که بر اين در چه کس است اين؟