ديوان امير خسرو

اي خوش آن شبها که من در ديده خوابي داشتم
گه چراغ روشن و گه ماهتابي داشتم

خوش نيايد کايم از خانه برون کاين خانه را
دوست مي دارم که در وي دوستداري داشتم

ز ابروش فرخنده شد فالم، چو جان در عشق رفت
کاين مه نو من به روي آشنايي ديده ام

گر نخواهي ياري از جان و بميرم در فراق
حق به دست من بود کز يار دور افتاده ام

پيش هر سنگي همي ريزم ز دل خونابه اي
چون کنم چون کز در و ديوار دور افتاده ام

وصل او از بس که باد شادي اندر من دميد
من نگنجم در جهان گرچ از فراقش مو شدم

باز وقت آمد که من سر در پريشاني نهم
روي زيبا بينم و بر خاک پيشاني نهم

شبکي ز سوز سينه کنمت چو شمع روشن
همه تيرگي که در دل ز شب سياه دارم

تو که بر در تو گم شد سرو تاج پادشاهان
چه خيال فاسد است اين که من گدات جويم

سر گم شده بجويد مگر از در تو خسرو
ز کجاست بخت آنم که به زير پات جويم

همه عشق و آرزويي، غلطم که در لطافت
شده بي قرار و مجنون ز تو عشق و آرزو هم

مست گر، پاي بلغزد، چو در آن ثابت است
ديده بر پاش به صد عذر و مراعات نهيم

ديده داريم و دل و جان و تن از عشق خراب
بر خرابي دو سه در وجه خرابات نهيم

مست و لايعقل با دوست به بازار شويم
قصه عشق به هر کوچه و در تازه کنيم

به يکي جرعه مي باز خر از خود ما را
که به بازار فنا در گرو يک نفسيم

اي خوش آن دم که سخنهاي تو در گوش کنم
چاشني کرده از آن لب به سخن گوش کنم

تا بگويم که فلان در دل من دارد جاي
خويشتن را به دل هيچ کسي جا نکنم

زلف او در سر هر موي جفايي دارد
وز وفا يک سر مو نيز ندارد، چه کنم؟

بخت برگشت ز من تا تو برفتي ز برم
کي بود باز که چون بخت در آيي ز درم؟

ترک دنيا کنم، ار سوي خودم راه دهي
کو سر کوي تو تا من ز جهان در گذرم

من و گنج غم و در سينه همان سيم تنم
چه کنم؟ دل نگشايد به بهار و چمنم

همه شب نام تو مي گويم و جان در تاباک
کيست آن لحظه که چيزي بزند بر دهنم؟

من که بر بوي تو در راه صبا خاک شدم
چه گشايد ز نسيم گل و بوي سمنم!

دل نه و صبر نه و هوش نه و طاقت نه
من در آن صورت زيبا به چه يارا بينم؟

کيست خسرو که کند بوسه ز پاي تو هوس؟
اين بسم نيست که از دور در آن پابينم