ديوان امير خسرو

طاقت صبر طاق شد، بر سر راه او روم
ديده آب رفته را بو که غبار در کشم

ساقي بخت اگر شبي باده به کام ما دهد
جام مراد تا به لب از لب يار در کشم

شد سيهم ز عشق رو، گريه در او از آن کنم
گريه چه سود، چون ز رخ شسته نشد سياهيم

دردهاي کهنه داريم از تو در دل يادگار
گر تو ناري ياد ما، با يادگاري هم خوشيم

چون به گاه آمدن در دم به بند رفتني
تا هنوز اندر رهي، با انتظاري هم خوشيم

قامت او تير و قد او کمان هر دو بهم
الغرض زان شست زلفش در کشاکش بوده ايم

بهر يک ساعت که دست اندر کف او داشتيم
روزها از دوري او دست در کش بوده ايم

سخت جانيم و بلاکش ز آرزوي روي دوست
زنده کم ماند کسي در عاشقي، ما مانده ايم

در دل ما گر عمارت خانه اي کرده ست غم
باده رانيم و به سيل تند ويرانش کنيم

زهره گر در بزم ما يک جو بجنباند خرک
گاوش از گردون فرو آريم و قربانش کنيم

هر کسي گويد «مخور مي، عقل فرمان مي دهد»
عقل، باري کيست در عالم که فرمانش کنيم؟

اي سفر کرده ز چشم و در دل و جاني مقيم
روزها شد تا نيايد از سر کويت نسيم

تير مژگانش به جانم تا رسيد از نوک آه
زخمها هر صبح در نه طاق زنگاري کنم

بخت اگر ياري دهد چون جان در آغوشش کنم
تلخ گويد ز آن لب و همچون شکر نوشش کنم

منزل عشقت که من پوشيده در جان مي کنم
رخ گواهي مي دهد، هر چند پنهان مي کنم

اي که دل ها مي ستد از خلق، گفتم «اين چراست؟»
گفت، «در بازار غم نرخ دل ارزان مي کنم »

تو به بند کشتن من، من بر آن کز دوستي
عمر خود را بگسلم، در عمر تو افزون کنم

عزم آن دارم که از دل نقد جان بيرون کنم
آرمت در پيش و خود را از ميان بيرون کنم

گر چه در خون مني، گر تير بر جانم زني
تير تو بيرون نيارم کرد، جان بيرون کنم

سرو من يک ره به گلزار آي تا در پيش تو
سرو اگر چه نارون باشد، روان بيرون کنم

گر نه در پيش تو ماه و آسمان گردن نهد
ماه را گردن نگيرم، زاسمان بيرون کنم

خط تو در چشم من بنشست، تدبيري بساز
تا گليم خود مگر ز آب روان بيرون کشم

ني مجال آن که او را از دل خود برکشم
ني دل خالي که در دل دلبري ديگر کشم

در رهي، کو رفت، اين سر تا نگردد خاک ره
هم به خاک راه او زان خاک راهش برکشم

بر خودش خوانم، فضولي بين که مي خواهم، به جهد
چشمه خورشيد را در جنب نيلوفر کشم