ديوان امير خسرو

چه بيم اندر دلي چون شرم در چشم
نه شرم از چشم داري نه ز دل بيم

مسکين دلم سويش رود، گم گشته بر بويش رود
هشيار در کويش رود، مجنون و بيهوش آيدم

اي آمده با صد فتن، برده همه هوشم ز تن
در بيهشي مگذر ز من، بنشين که تا هوش آيدم

خواهم چو سوزد خرمنم پوشيده ماند در تنم
از آه خسرو چون کنم کاتش به خس پوش آيدم

شد خسرو عشقم بلا، زين پس من و ديوانگي
رفت آنکه وقتي عقل را در بند فرمان بوده ام

جو جو ببرم خوش را از تيغ بر خاک درت
تا خوشه مهرم دهد، تخم وفا در گل کنم

گر مي ندانم کز وفا دور است خوي نازکت
اين چشم خون پالاي را در چشم آن بدخو کنم

در چار سوي آرزو کاري ست با رويت مرا
رو سوي من کن يک زمان تا کار خود يکسو کنم

گه گريه پوشد چشم و گه بيخود شوم، چون در رسد
ممکن نگردد هيچ گه کان روي زيبا بنگرم

اي باغبان، لطفي بکن در بوستان ره ده مرا
گر نخل ندهد ميوه اي، باري تماشا بنگرم

از ديدنت جان مي رود، در جان رود چون بينمت
حيرانم اندر کار خود کت جان دهم تا بنگرم

من عاشق و رسوا چنين، خلقي ز هر سو نقش من
دشمن هزاران در کمين، بر دوست آسان کي رسم؟

از ياد روي چون گلم، اشک است همرنگ ملم
نالنده همچون بلبلم تا در گلستان کي رسم؟

هر جا که يار و همسري رفتند در هر کشوري
من شهر بند کافري ماندم، بديشان کي رسم؟

يک شب اگر من دور از آن گيسوي در هم اوفتم
بالين سودا زير سر بر بستر غم اوفتم

خواهم چو خسرو يک شبي افتم بدان مه در دچار
بسيار مي خواهم، ولي از بخت بد کم اوفتم

باز آمد آن وقتي که من از گريه در خون اوفتم
دامان عصمت بردرم، وز پرده بيرون اوفتم

دو ابرويت سرها به هم در کار دزديهاي دل
دزديده چشمک مي زند آن نرگس مستانه هم

چون خواب نايد هر شبي، خسرو فتاده بر درت
در ماه و پروين بنگرد، غم گويد و افسانه هم

رفت خطا که سر بشد خاک در تو، تيغ کو
تا سر خود قلم کنم، خط به خطاي خود کشم

دعوي يار و زهد بد، وه که نيست ره به دل
پيش در تو همت صدق و صفاي خود کشم

بر در تو ز دشمنان گر چه که صد جفا کشم
دوستيم حرام باد ار ز تو پاي واکشم

طعنه زني تو از جفا، من نه به ترک از صفا
تحفه پادشاه را پيش در گدا کشم

دل به خط بتان شد و دامن خويش مي کشد
دامن به چند جا از سر خار در کشم

عمر من است بار ننگ، هيچ وفا نمي کند
عمر اگر وفا کند، هم به کنار در کشم