167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
هفت اورنگ جامي
جاويد نشستمي سرافراز
کان تنها کيست در بيابان
بنشست درخت وار از پاي
مرغي به سرش گرفت خانه
نعلين اديم زر کشيده
آماده در او هر آرزويي
صيت غزل چو در مکنون
رو کرد ز حله در بيابان
مجنون را ديد در ميانه
او نيز بمرده در وفايش
در کاخ حيات وي خرابي
رخساره به خاک پاش ماليد
در پرسش من پيامي آورد
خسبيد به خاک زير پايش
در چشم سياه خود کشيدند
چون عکس در آب جو نگونسار
در خلوت راز محرمانش
در شيوه مهر پا فشردن
در عشرتگاه جاوداني
قاروره نمايي و دليلي
عالم ز خزان بدين خرابي
در کار تو هيچم اختياري
در جان ز خزان خليد خارش
در خاک چو گوهرش فکندند
گيريم ره نجات در پيش
بر نور وي اعتماد نتوان
از ظلمتيان بتاب رويت
در قطع ره فراق کوشيد
دارم به خداي اميدواري
آب در خانه تيره باشد
در ديده عيبجويي معيوب
روح را در کنف فضل خداي
از شکاف قلم آورد برون
روي در قبله حاجات کنيم
در بر بر همه بگشاينده
پشت ازو يافت به کشتيراني
در پاکيزه بدين رنگيني
در وي آفاق نهفتن گيرد
حرف تمکين نکني تلقينش
نيست والاگهري به ز سخن
نکته گويد به لب قوالان
پرده سان بر در معشوق برد
پاک کن دل ز هر آلودگيي
در گلستان سخن دستان زن
از درون زمزمه شيخ شنيد
در بيابان جدل جان فرساي
زده در چهره آسايش خاک
بر گلش ابر عنايت باري
در جهان صيت خليلي افکن
اوست از ديده مجنون ناظر