جوهر الذات عطار

اگر مرد رهي از عقل مگريز
در آخر خود بنور او در آميز

دمادم کن نظر در اين کتابت
که در آخر نماند اين حجابت

ز خود بنگر همه در خويشتن بين
نمود دوست را در جان و تن بين

همه اندر کتابم ياب اسرار
ولي در خود نظر کن در عيان يار

بسي خون خورده ام در روز و در شب
بسي اينجا کشيدم رنج با تب

بسي خون خورده ام در سال و در ماه
که تا گشتم ز عشق يار آگاه

بسي خون خورده ام در صبح و در شام
که تا ديدم رخ جانان سرانجام

حجابي نيست ايندم دوست پيداست
در اينجا مغز او در پوست پيداست

تمام آمد کتاب اينجا در اسرار
حقيقت هست در وي سر پديدار

مجموعه آثار عطار

بيا برگو که انسان کيست در دهر
که باشد در معاني باب آن شهر

حقيقت در زبانم اوست گويا
بود در ديده من نور بينا

همه را در دل و جان حب حيدر
روند در آتش سوزان چو بوذر

همه در عشق او باشند سلمان
همه را در دل و جان نور ايشان

به کلي گشت فاني در ره حق
زبانش گشت گويا در اناالحق

در اين معني اناالحق گفت منصور
ويا در جان عطار است مستور

ز عشق او کنون در جوش باشم
چرا در عشق او خاموش باشم

هر آنچه هست پيدا در دو عالم
همه موجود شد در ذات آدم

در آندم مر ترا خواند از دل و جان
شد آتش در وجود او گلستان

بمغزش در حقيقت ره نمايد
در معني به رويت او گشايد

دگر خواه آنکه ره در پيش گيري
بسوي حق سفر در خويش گيري

بقاي خود مقرر در فنا ديد
صفاي باطن خو در صفا ديد

ازين در گر روي باشي تو بر حق
در و بيني حقيقت سر مطلق

بحق در سلسله ميرو در اين راه
که تا گردي ز اصل کار آگاه

بدين معني هميشه در جهان است
گهي پيدا و گاهي در نهان است

مقام علم دين در فر شاهي است
مرا در معني اين علم راهي است