ديوان امير خسرو

خامي آن کس که ديد آن روي چون آتش نسوخت
يارب، افسرده دلان را در جگر سوزي ببخش

جهاني خوشدلي بودم که ناگه زد غمش بر من
نبيني يک ده آبادان کنون در هفت اقليمش

در باغ با ترانه بلبل درين هوا
مستي خوش است و باده خوش است و بهار خوش

چيزي دگر مگوي، همين گوي که در چمن
سبزه خوش است و آب خوش است و بهار خوش

ما از جهان ملوليم از خويش و غير فارغ
گشته به نيم جرعه در کنج دير قانع

بگذر ز خويش خسرو، گر وصل يار جويي
زان رو که نيست جز تو در راه وصل مانع

گلگون نازش زير زين، غمزه بلايي در کمين
مي مرد ازان پيکان کين، پير و جوان از هر طرف

جانها و دلها چون خسي در راهش آب هر کسي
مي رفت جان و دل بسي گيسوکشان از هر طرف

زنجير دل ها موي او، دلال سرها خوي او
در چار سوي روي او بازار جان از هر طرف

در چار حد کوي خود افتاده بيني بنده را
تن يک طرف،جان يک طرف،سريک طرف،پايک طرف

من بدان نذرم که گر ميرم به سويم بنگري
بين که چون من چند کس مرده ست در بازار عشق

هر زمان از صيد فتراک تو غيرت مي برم
کانچنان من بر نبستم خويش در دربار عشق

از دعايت من چو، اي زاهد، نگشتم نيک بخت
تو بيا، باري چو من بدبخت شو در کار عشق

ز خويش بگذر و باز آي سوي ما، خسرو
که نيست خوش تر از اين جاي در همه آفاق

رفتم ز جان برخاستم در خواب بود آن نازنين
از خواب خوش برخاستم ترسان و لرزان ساکنک

با يار بودم ساعتي رفتم، به باغ و بوستان
در باغ و بستان آمدم افتان و خيزان ساکنک

در سنگ سيم باشد و اين طرفه تر که تو
داري درون سينه سيمين دلي چو سنگ

بر نظم خسرو از سر مستي سخن مگير
کو هست در هواي تو فارغ ز نام و ننگ

يک شهر پر از خوبان ده باغ پر از گلها
صد جاي نهم ديده، دلدار همان در دل

خيز که جلوه مي کند چهره دلگشاي گل
عالم بيخودي خوش است خاصه که در هواي گل

بس که چشمم سيل خون مي بارد از هجران تو
کاروان در ره نمي يابد ز گل جاي نزول

اين هم از بخت است کت در دل نبايد گفت من
ورنه از خسرو همين گفتار مي ماند به دل

تو همي آيي و صد غارت جان از هر سو
در چنين فتنه کجا صبر کند ياري دل؟

وقت آن است که دستي دهي، اي دوست، به لطف
که فرو رفتم در گل ز گرانباري دل

در خون دل خوردم، نکنم جز دعاي تو
زيرا که من به سوي توام، ني به سوي دل