ديوان امير خسرو

ز بس که روز و شبم در خيال اينم کشت
که شب گذشت به پيش و مرا خيال نمود

گل و شکوفه همه هست و يار نيست، چه سود؟
بت شکر لب من در کنار نيست، چه سود؟

بهار آمد و هر گل که بايد آن همه هست
گلي که مي طلبم در بهار نيست، چه سود؟

به ديده و دل من دوست خانه مي طلبد
چرا در آتش و آب آشيانه مي طلبد؟

شده ست خسرو بي خويش در ميانش گم
تني چو موي که موي دو شانه مي طلبد

عجب بود که اگر من زيم در اين نوروز
که سبزه تر او از سمن برون آمد

فغان که جان من از عاشقي به جان آمد
ز دست چشم و دل خويش در فغان آمد

غم تو دوش همي برد جان، به دل شد صلح
دل کسان که خيال تو در ميان آمد

گل رسيد و هر کسي سوي گلستان مي رود
در چمنها هر طرف سروي خرامان مي رود

عاشقان گريان و مست ما که نوشش باد مي
مي به کف سوي چمن در عين باران مي رود

گر چمن خواهي و فردوس، اينک اينک کوي دوست
خلق آواره کجا در باغ و بستان مي رود؟

برفت جان زتن من در آن جهان و هنوز
ز بهر ديدن تو روي باز پس دارد

مرا مگوي که در کار عشق کن جان را
اگر من اين نکنم، خود چه کار خواهم کرد؟

نمي رود ز من آن آفت نظر ترسم
که عمر در سر اين يک نگاه خواهم کرد

چو عقل از سر تقوي ز دست رفت، کنون
شراب در سر و ساغر به دست خواهم بود

دلم ز لطف تو رمزي به گوش تو مي گفت
ز شوق اشک چم آب در دهان آورد

دلم که مي پرد اندر هواي تو مرغي ست
که از وطن برود، باز در وطن نرسد

جانم فداش، چون او خود را به خشم سازد
با جمله در حکايت با من سخن نگويد

به هر جنبش که در زلفت ز باد صبحگاه افتد
بسا دلهاي مسکينان کزان زلف دو تاه افتد

تو جولان مي زني و طالبان چون گرد دنبالت
مبادا کان عنان در دست مست او مخواه افتد

ميان غنچه و گل از پي زر بود اشکالي
گشاد آن عقده مشکل، صبا چون در ميان آمد

اگر چه سرو را بادي ست در سر هم به پيش گل
قيامي مي کند کآزادگي را اين نشان آمد

فرشته چون مگس پا بسته مي گردد به شيريني
چو در وصف تو خسرو شکر از گفتار مي بارد

خوش آن عاشق که خوابش برده باشد در پس عمري
چو خيزد ناگهان، ديده به روي يار بگشايد

ز شاخ سبزه چنان آب مي چکد ز تري
که در ز خانه خسرو به هر زمان بچکد