ديوان امير خسرو

آن که دل برد و ز غمزه چون سنانش مي نهد
عشق جانم مي شکافد، در ميانش مي نهد

در ميان آدمي و آنچه مقصودي وي است
گر بود صد ساله ره، چون وقت شد، يکدم رسد

خسروا، ناخوش مشو، کايام شادي در گذشت
بر خدا دل نه که خوش خوش کام شادي هم رسد

چون وفايي نيست جز غم هيچ کس را در جهان
ياد خسرو را حرام، ار يک دم بي غم زند

خبرم مپرس از من، چو مقابل من آيي
که چو در رخ تو بينم ز خودم خبر نباشد

ز غمت چنين که مردم، چه کنم، گرم بخواهي
که عزيز در دل کس به ستم نمي توان شد

سر من به سجده هر دم به ستانه اي درآيد
جگر اندر آستانش به بهانه اي در آيد

ز فسانه خواب خيزد، ولي اندر اين که خسپد
اگر اين حکايت من به فسانه اي در آيد

دل من ز زلف و رويت شد اسير و چون نگردد؟
شب ماهتاب دزدي که به خانه اي در آيد

ز غمت چنانست سوزم که زبان کنم تصور
به دهن ز آتش دل چو زبانه اي در آيد

من خسي را که بسوزند به کويت، غم نيست
غم از آنست که پيش در تو دود کنند

حق من در تو نگاهي ست سر رود دو چشم
که ز گريه حق خسرو همه نابود کنند

باد چستي که بر آيد سر عشاق ز دوش
اين هوا در سر آن سرو سرافراز بماند

سوي پيکان شو دم، گر گله زان غمزه کنم
که چه پيکاني ازو در ته هر موي بماند؟

سر بسي بر در و ديوار زدم همچو صبا
که گذشت آن گل خندان من و بوي بماند

زلف بر مه زده در خانه دل آمد پيش
نشد از دل، اثر ماه به عقرب نگريد

غم زهر سوي در آمد که ز آمد شد باد
دل ويران مرا هر طرفي ره شده بود

در نگيرد به بتان گريه گرم و دم سرد
کاين درختان به چنين آب و هوا بر ندهند

به نظر بس کن و ذکر لب و دندان بگذار
زانکه خسرو به گدايي در و گوهر ندهند

قطب دنيا که فلک هر چه کند کار تمام
همه در حضرت آن راي متين مي گذرد

نيم شب ز آتش دل روز کنم در تو، ولي
دل چه داند که چنين روز شبي چند کند؟

مست من بي خبر از بزم چو در خانه شود
جان به همراهي آن نرگس مستانه شود

بي بلا نيست مرادي که نه حج پيش در است
که به ره زحمت دريا و بيابان نبود

ماه روي چو تو در مهر نمي افزايد
کم ازان کاين ستم و جور بر افزون نکند

سخن تلخ تو چون زهر کند در دل کار
طرفه کاري که درين زهر کس افسون نکند