ديوان امير خسرو

نام خسرو شهره ايام شد، کز بهر عام
همچو دولت رو در آن عالي جناب آورده بود

شب رسيد آن شمع کو عمري درون سينه بود
شعله مي زد هر چه در دل آتش ديرينه بود

صوفي ما دي بتي ديد و پرستيدش، چنانک
الصنم شد ذکر هر مويي که در پشمينه بود

پيشکش آرند هر يک سيم و زر در پيش او
من دل پر خون و جان ناتوان خواهم کشيد

جان کنان شب زنده دارند اهل عشق و در سخن
صبح وار از آفتاب خود دمي بالا کشند

بسکه از رفتار خوش پاي تو در جانم نشست
رخنه گردد جانم، ار خار ترا از پا کشند

باز گل بشکفت و گلرويان سوي بستان شدند
مطرب و بلبل بهم در نغمه و دستان شدند

باغ حاجت نيست هم در کوي خود بين کاهل دل
خاک گشتند اول و آنگه گل و ريحان شدند

خسروا، با ما بيا تا با خيالش خوش شويم
زانکه هر کس با نگار خويش در بستان شدند

چند ازين در کار من فرويش ده، زين آه گرم
هيچگه آتش دران فرويش او خواهد فتاد؟

باز آن يار پريشان کار در خواهد رسيد
عقل و جان و دل ز يکديگر جدا خواهد فتاد

باز آن سرو خرامان در چمن خواهد گذشت
اي بسا دلها کزان زلف دو تا خواهد فتاد

تا ز مستي برکه خواهد اوفتاد آن چشم مست
تا کدامين خون گرفته در بلا خواهد فتاد

جز صبا کس مي نبوسد پاي او زين پس رهي
خاک گشته در ره باد صبا خواهد فتاد

کي خورد دربانش آبي خوش کنون کز چشمها
بر در آن آشنا سيلي ز جوي دل بماند

رفتيم از چشم و در دل حسرت رويت بماند
بر شکستي و به جانم نقش گيسويت بماند

گردنت آزاد باد و خون من در گردنم
چون به کشتن خو گرفتي و همان خويت بماند

بو که باز آيد دل و جان گرفتارم ز تو
از بدت گفتن زبان در کوي بدگويت بماند

روزها بگذشت و از ما ياد نامد در دلت
اي عفاک الله غم ياران ازين بهتر خورند

عاشقان تو ز تو تا صبح در خونابه اند
گر چه بهتر مصلحت پيشت به لاغ و لابه اند

چشمها را گوي کاين ناز و کرشمه کم کنند
ور نه ترسم عالمي را خسته و در هم کنند

دم که بر يادش بر آيد باز در تن چون رود
وه بدين خواري چگونه ياد آن همدم کنند

چشم مست او که مژگان را به قتلم تيز کرد
خنجر زهراب داده در کف قصاب داد

وين کجا ماند ز چشم و ابرويش زنيسان که او
ترک مست کافري را راه در محراب داد

داند آن کز گلرخان خورده ست خاري بر جگر
کز چه بلبل در گلستان ناله هاي زار کرد