ديوان امير خسرو

دي که کله نهاده کژ، مست و خراب مي شدي
در نظر که آمدي، خانه من خراب شد

گر غم خويش گويمت، خشم کني، چه حيله، چون؟
قصه من ز روز بد در خور اين جواب شد

خسروم و چو طوطيان، در هوس شکر لبان
تا شکري به من دهد، خنده يار من چه شد

چون ز نسيم صبحدم زلف تو در هوا شود
سنگ بود نه آدمي، هر که نه مبتلا شود

سبزه خط نهان مکن تا بکنم نظاره اي
پيش که در ميان گل سبزه تو گيا شود

من ز عتاب چشم تو بد نکنم که در جهان
تندي و خشم و بدخويي عادت نيکوان بود

در سر و کار عاشقي، هر که نباخت خان و مان
عاشق دوست نيست او، عاشق خان و مان بود

خسرو خسته را چو جان در سر و کار عشق شد
بوسه مضايقه مکن، تاش به جاي جان بود

در همه عمر يک نفس روي نتابم از درش
گر دو هزار مدعي طعنه ام از قفا زند

ناله زار شد روان جانب دوست، اي صبا
زود رسان که حلقه اي بر در آشنا زند

گريه ها در ته ديوار تو ريزم که گر افتد
بر من افتد نه که غيري ته ديوار تو آيد

جان که بگريخت به تلخي فراق تو مرانش
که به در يوزه لبهاي شکر بار تو آيد

نيست افسوسي، اگر چرخ بسوزد همه دلها
سر به سر سوخته است آنچه نه در کار تو آيد

دوش ما بوديم و آن مهر و، شب مهتاب بود
روي او کرده ست لطفي، زلف او در تاب بود

بهر سجده پيش پايش هم به خاک پاي او
ديده را بي نم بماندم، گر چه در غرقاب بود

اي خوش آن وقتي که آن بدعهد با ما يار بود
اين متاع درد را در کوي او بازار بود

شب همي گشتم عسس، بگرفت در کويت مرا
درد کردش دل، ز بس ناليدن من زار بود

دي مرا در خون بديد و رخ بگردانيد و رفت
من چنين دانم، پشيمان از خطاي خويش بود

بنده خسرو جان شيرين در سر و کار تو کرد
کامده پيش بلا مسکين به پاي خويش بود

تا جهان بود، از جهان هرگز دلم خرم نبود
خرمي خود هيچگه گويي که در عالم نبود

غم همه وقت و طرب يکدم بود، باري مرا
در تمام عمر مي انديشم آن يکدم نبود

دهر با مردم نسازد، زان خران دارند گنج
ور نه اين مردار در ويرانه او کم نبود

گر تواني، خسروا، دل را عمارت کن، از آنک
در جهان کس را بناي آب و گل محکم نبود

شد گريزان از خيال روي او مهر از هلال
دوش ديدم بي گهان پا در رکاب آورده بود

تا به گوش او رساند چشم دريابار من
هر دو صحن ديده پر در خوشاب آورده بود