ديوان امير خسرو

آب از جگرم خورد و برم نيز جگر داد
بالات نهالي که در آب و گل ما شاند

هر سر که به سوداي تو از پاي در آمد
از خاک کف پاي تواش تاج سر آمد

گر عادت بخت من و خوي تو چنين است
مشکل بود از کلبه احزان به در آمد

خسرو ز دم باد سحر مي طلبد جان
کز بوي تو جان در دم باد سحر آمد

جان بر تو فرستم که ازان سوي که دل رفت
در بردن اگر کاهلي از باد نباشد

داني که چها مي گذرد بر دل خسرو
در گوش تو گر ناله و افغان من آيد

آن ديده چه آيد که به روي تو نيايد؟
آن چشم چه بيند که در او نور نباشد؟

باغي ست عجب وصل تو، مي پرس ز خسرو
من بنده در آن باب ندانم که چه باشد

پامال شد آن دل که زما برد به رفتار
خود بين که چنين چند دلش در ته پا شد

اين سر که لگدکوب تو شد، گر تو نخواهي
خسرو چه کند در ره جولان که دارد

آن کس که کمر بسته به خون همه شهري ست
در کلبه ما کي کمر بسته گشايد

خواهم که ز سر خيزم و در پاي تو افتم
جان باز چو من عاشق بي باک نيفتد

من خود نخواهم برد جان از سختي هجران، ولي
اي عمر، چندان صبر کن کان سست پيمان در رسد

آمد خيالش نيم شب، جان دادم و گشتم خجل
خجلت بود درويش را، يکدم چو مهمان در رسد

اي دل که بدخو مي کني از ديدنش چشم مرا
معلوم گردد، باش تا شبهاي هجران در رسد

امروز ميرم پيش تو شرمسار دل شوي
بر تو چه منت جان من، فردا که فرمان در رسد

آزرده تر زان است دل پيشت که بود اول بسي
ويرانه ويرانه تر شود جايي که سلطان در رسد

بر پنج روز نيکويي چندين مناز و بد مکن
تا چشم را بر هم زني، بيني که پايان در رسد

گر خسروا، مي سوزدت از خاميش رنجه مشو
بسيار بايد تا هنوز آن شوخ نادان در رسد

چند، اي صبا، بر روي او گويي گل خوشبوي من
اين گو که در پهلوي من سرو خرامان کي رسد

تيري زدي و ننگري، گيرم که ندهم برون
هم خود بگو کاخر مرا صد رخنه در جان از چه شد

از داغ خسرو در جگر خلقي کجا دارد خبر؟
عاشق شناسد کاين چنين بيمار و حيران از چه شد

ما را نکردي گر حلال از لب شراب ناب خود
باري بهل کن يک نظر وقتي در آن جلاب خود

خلقي ز مهتاب رخت شبها به ناله چون سگان
تو خوش به بازي و کشي چون طفل در مهتاب خود

بسيار عاشق خاک شد در کويت، از اشکم مکش
بگذار گردي زان طرف بر طره پر تاب خود