ديوان امير خسرو

به جنگ تيغ مکش، سر به آشتي برگير
که حاصل است به صلحت هر آنچه در جنگ است

به خشم مي روي و در تو کي رسد خسرو
که ره دراز و قدم سست و بارگي لنگ است

بيا و بند قبا باز کن دمي بنشين
که عقل در بر من چون قباي تو تنگ است

چه روز بود که آمد خيال تو در چشم؟
که غرق کرد مرا و خود آشنا آموخت

ز چشم و ابروي او گوشه گير شو، خسرو
ز ترک مست حذر به چو در کمان آويخت

کمر ببند و گره زن به جعد و روشن کن
که کوته است شب و آفتاب در جوزاست

نه دايره ست ز مي در ميان شيشه که آن
خيال حلقه اي از گوش شاهد رعناست

شب اميد مرا روز روشنايي نيست
جز از رخ تو که در تيره شب چو مهتاب ست

بهار غاليه در دامن صبا سوده ست
به بوستان ز گل و لاله توده بر توده ست

به سرو باغ که بيند کنون که در هر باغ
هزار سرو به هر گوشه اي خرامان است

به گوشه هاي چمن برگ گل چو نرمه گوش
درو ز قطره نگر تا چه در غلطان است

زمين به باغ نديد آفتاب از پي شاخ
نگر ز خانه که در سايه هاي بستان است

ميي که پيش تو با خون دل بيفزودم
بديدم آن مي و آن خون هنوز در سينه ست

نگر که چند شده ست تا بنات نعش شده ست
ز بهر چرخ که با او هميشه در کينه ست

هان و هان، اي عاقل، از غم خواري ما در گذر
کاندرين ره بهتر از ديوانگي اسباب نيست

ز بس که غنچه دم بسته از صبا دم زد
درون پوست نگنجيد و در زمان بشکفت

يار چون با ماست بهر ديدنش تعجيل چيست
يوسف اندر مصر دل، در ديده رود نيل چيست

مرد چون شد عاشق جانان، نترسد از بلا
مور چون شد بر در شه، بيم پاي پيل چيست

باز مست آمدنش نازکنان از جايي ست
زان يکي کار در آن کنج دهان از جايي ست

دل سبک مي شودم، دوش مگر غايب بود
اين زمان در سرش، اين خواب گران از جايي ست

غمگين مشو،اي دل،اگر در ششدري از نقش دوست
کين مهره باز آسمان اينها فراوان کرده است

زاهد که دامن مي کشد از رندي تو، خسروا
باري ندانم يک نفس سر در گريبان کرده است

گرد بر گو در زنخدان گر دمي آرد خطت
مشک زلفت را که بر هر سو پريشان يافته ست

در بناگوشت دلم گم شد، کسي حاضر نبود
جز خط و زلفت کسي احضار ايشان يافته ست

هر گهر کان غير مدحت در دهان خسرو است
سنگ ريزه ست، آنکه اندر زير دندان يافته ست