ديوان امير خسرو

خواهم که خون خود چومي در گردن جامت کنم
داني چه دولت مي دهي هر ساعت از لب جام را

تا چند هر دم از صبا در جنبش آيد زلف تو
آخر دمي آرام ده دلهاي بي آرام را

گر آب چشمي نيستت باري کم از نظاره اي
اين دم که آتش در زدم بازار ننگ و نام را

نگرفت در تو سوز من اکنون که خواهم چاره اي
دوزخ مگر پخته کند اين شعله هاي خام را

زينسان که دل در عاشقي بگسست تقوي را رسن
نتوان لگام از شرع کرد اين توسن بد رام را

گر کشته شد خسرو ز غم، تهمت چه بر خوبان نهم
چون چرخ خنجر مي دهد در کشتنم بهرام را

روي به ما کن و مکن ديده ما و خاک در
سجده رواست هر طرف قبله چار سوي را

چو در چمن روي از خنده لب مبند آنجا
که تا دگر نکند غنچه زهر خند آنجا

کسان به کوي تو پندم دهند و در جايي
که ديده روي تو بيند، چه جاي پند آنجا

رفتي همانا وه که من زنده بمانم در غمت
يارب، کجا يابم دگر آن صبر وقتي بوده را

دل من نامه در دست و خون ديده عنوانش
بس از غمازي عنوان برون بر حال مضمون را

تو آن مرغي که آزادي و در دامي نيفتادي
سزد، گر شکرگويي روز و شب بخت همايون را

همه کس فتنه شد بر گفته خسرو مگر چشمت
اثر در جاودان هرگز نباشد سحر و افسون را

چه اقبال است اين رب که دولت داده رو ما را
که در کوي فراموشان گذر شد يار زيبا را

به تشويق دهل رنجه مشو، اي نوبتي، امشب
که خفتن در بر يار است بيداران شبها را

هر روز در شب غم خوش مي کند سرايم
آن ديدني که اول خوش مي نمود ما را

غم که مرا در دل است کس نکند باورم
پيش که پاره کنم واي من اين سينه را

خوش آن دمي که در آيد سپيده دم ز درم
پر از ستاره و مه ساخت خانمان مرا

من و پيچاک زلف آن بت و بيداري شبها
کجا خسپد کسي کش مي خلد در سينه عقربها

چه بودي گر در آن کافر، جوي بودي مسلماني
چنين کز ياربم مي خيزد از هر خانه ياربها

مست گشتم که شبش ديدم و در خواب هنوز
به گه صبح ز مستي اثري بود مرا

ز من به پاسخ شيرين و تلخ جان مي بر
که در من است اثر شکر و شرنگ ترا

دوش به خواب گوييم در بر من نشسته اي
معذرتي کنم کنون از دل و ديده خواب را

دلبرا، عمريست تا من دوست مي دارم ترا
در غمت مي سوزم و گفتن نمي يارم ترا

داري اندر سر که بگذاري مرا و من برآنک
در جميع عمر خويش از دست نگذارم ترا