جاويد نامه اقبال لاهوري

دگر بشاخ گل آويز و آب و نم در کش
پريده رنگ ز باد صبا چه ميجوئي

زندگي انجمن آرا و نگهدار خود است
اي که در قافله ئي بي همه شو با همه رو

مهر و مه گردد ز سوز لا اله
ديده ام اين سوز را در کوه و که

ارمغان حجاز اقبال لاهوري

چه شور است اين که در آب و گل افتاد
ز يک دل عشق را صد مشکل افتاد

ز ما آن را نده ي در گاه خوشتر
حق او را ديده و ما را شنيده

بچشم او نه نور و ني سرور است
نه دل در سينه ي او نا صبور است

مجموعه اشعار اقبال لاهوري

در و ديوار و شهر و کاخ و کو نيست
که اينجا هيچکس جز ما و او نيست

ترا گفتم که ربط جان و تن چيست
سفر در خود کن و بنگر که من چيست

از دير مغان آيم بي گردش صهبا مست
در منزل لا بودم از باده ي الا مست

آه ز آن دردي که در جان و تن است
گوشه ي چشم تو داروي من است

ديوان امير خسرو

اي مرا در ته هر موي به زلفت بندي
چه کني بند ز بندم همه يکبار جدا

چون ترا بينم، هم از چشم خودم در رشک، از آنک
بوستان زندان نمايد، مردم غمناک را

چون ترا بينم، هم از چشم خودم در رشک، از آنک
کرد تردامن رخت اين چشمهاي پاک را

چون دلم زو چاک شد، اي پندگو، راضي نيم
از رگ جان خود اردوزي در اين دل چاک را

مرا در ديست اندر دل که درمان نيستش يارا
من و دردت، چو تو درمان نمي خواهي دل ما را

مزن لاف صبوري خسروا در عشق کاين صرصر
به رقص آرد چو نفخ صور، کوه پاي بر جا را

چون ديد گل رويش در صحن چمن، زان گل
ايثار قدومش کرد از شرم زر خود را

گفتا ز درم خسرو، منزل به دگر جا کن
گفتم که سگ خانه نگذاشت در خود را

خلقي به بند کشتنم وين ديده در غمازيم
من بين که بهر خون خود دل مي دهم غماز را

در کار غم شد موريم، بي پرده شد مستوريم
تلخ است عيش از دوريم، شکرفشان من کجا

از گريه من هر طرف، پر لاله و گل شد زمين
وقتي به گلگشت، اي صنم، در گلستان من

داني که هستم در جهان من خسرو شيرين زبان
گر نايي از بهر دلم، بهر زبان من بيا

چون ز هجران شد زحل در طالعم کي بوسم آن پا
اين سعادت دست ندهد جز مبارک اختري را

دوستان گويند ناگه مرد خواهي بر در او
دولتم نبود که گردم خاک از آنگونه دري را

گر چه از ما واگسستي صحبت ديرينه را
جا مده باري تو در دل دوستان دينه را