پيام مشرق اقبال لاهوري

بر سر بام آ، نقاب از چهره بيباکانه کش
نيست در کوي تو چون من آرزومندي دگر

تا شوي بيباک تر در ناله اي مرغ بهار
آتشي گير از حريم سينه ام چندي دگر

ميانه ي من و او ربط ديده و نظر است
که در نهايت دوري هميشه با اويم

جاده ز خون رهروان تخته ي لاله در بهار
ناز ه راه مي زند قافله ي نياز را؟

ز عشق در عمل گير و هر چه خواهي کن
که عشق جوهر هوش است و جان فرهنگ است

در بود و نبود من انديشه گمانها داشت
از عشق هويدا شد اين نکته که هستم من

هواي فرودين در گلستان ميخانه مي سازد
سبو از غنچه مي ريزد ز گل پيمانه مي سازد

اي بلبل از وفايش صد بار با تو گفتم
تو در کنار گيري باز اين رميده بو را

توره شناس نه ئي وز مقام بي خبري
چه نغمه ايست که در بر بط سليمي نيست

از نوائي مي توان يک شهر دل در خون نشاند
يک چمن گل از نسيمي سينه خستن ميتوان

ناز شهان نمي کشم زخم کرم نمي خورم
در نگر اي هوس فريب همت اين گداي را

پرده برگيرم و در پرده سخن مي گويم
تيغ خون ريزم و خود را به نيامي دارم

مسنج معني من در عيار هند و عجم
که اصل اين گهر از گريه هاي نيم شبي است

دل و دين در گرو زهره و شأن عجمي
آتش شوق سليمي نه تو داري و نه من

آنچه مقصود تک و تاز خيال من و تست
هست در ديده و مانند نظر پيدا نيست

زندگي رهروان در تک و تاز است و بس
قافله ي موج را جاده و منزل کجاست

نه تو اندر حرم گنجي نه در بتخانه مي آئي
وليکن سوي مشتاقان چه مشتاقانه مي آئي

قدم بيباک تر نه در حريم جان مشتاقان
تو صاحب خانه ئي آخر چرا دزدانه مي آئي

گهي صد لشکر انگيزي که خون دوستان ريزي
گهي در انجمن با شيشه و پيمانه مي آئي

بيا (اقبال) جامي از خمستان خودي در کش
تو از ميخانه ي مغرب ز خود بيگانه مي آئي

نرسد فسون گري خرد به تپيدن دل زنده ئي
ز کنشت فلسفيان در آ بحريم سوز و گداز من

نغمه ي عافيت از بر بط من مي طلبي
از کجا برکشم آن نغمه که در تارش نيست

راه کور است بخود غوطه زن اي سالک راه
جاده را گم نکند در ته دريا ماهي

تا حديث تو کنم بزم سخن مي سازم
ور نه در خلوت من انجمني نيست که نيست

با خدا در پرده گويم با تو گويم آشکار
يا رسول الله او پنهان و تو پيداي من