زبور عجم اقبال لاهوري

غم مخور نادان که گردون در بيابان کم آب
چشمه ها دارد که شبخوني به سيلابي زند

يکي در معني آدم نگر از من چه مي پرسي
هنوز اندر طبيعت مي خلد موزون شود روزي

پيش نگر که زندگي راه بعالمي برد
از سر آنچه بود و رفت در گذر انتها طلب

آهي که ز دل خيزد از بهر جگر سوزي است
در سينه شکن او را آلوده مکن لب ها

نه در حرم نه به بتخانه يابم آن ساقي
که شعله شعله به بخشد شرر شرر ندهد

ترا نادان اميد غم گساريها ز افرنگ است
دل شاهين نسوزد بهر آن مرغي که در چنگ است

پشيمان شو اگر لعلي ز ميراث پدر خواهي
کجا عيش برون آوردن لعلي که در سنگ است

زندگي انجمن آرا و نگهدار خود است
اي که در قافله ئي بي همه شو با همه رو

اي لاله اي چراغ کهستان و باغ و راغ
در من نگر که مي دهم از زندگي سراغ

يا در بياض امکان يک برگ ساده ئي نيست
يا خامه ي قضا را تاب رقم نمانده

پيام مشرق اقبال لاهوري

من به زمين در شدم، من بفلک بر شدم
بسته ي جادوي من ذره و مهر منير

من مي روم که در خور اين دودمان نيم
تو خويش را ز مهر درخشان نگاه دار

آن شعله ام که صبح ازل در کنار عشق
پيش از نمود بلبل و پروانه مي تپيد

در سينه ي چمن چو نفس کردم آشيان
يک شاخ نازک از ته خاکم چو نم کشيد

در تنگناي شاخ بسي پيچ و تاب خورد
تا جوهرم به جلوه گه رنگ و بو رسيد

نه پيچد نگه جز که در لاله و گل
نه غلطد هوا جز که بر سبزه زاري

اگر به سنگ تو لعلي ز قطره ي خون است
يکي در آبسخن با من ستم زده ئي

جهان تهي ز دل و مشت خاک من همه دل
چمن خوش است ولي در خور نوايم نيست

چه کنم که فطرت من به مقام در نسازد
دل ناصبور دارم چو صبا به لاله زاري

بيتاب و تند و تيز و جگر سوز و بيقرار
در هر زمان بتازه رسيد از کهن گذشت

بسي گذشت که در انتظار زخمه و ريست
چه نغمه ها که نه خون شد به ساز افغاني

اي بسا صيد که بي دام بفتراک زديم
در بغل تير و کمان، کشته ي نخچير شديم!

در چمن قافله ي لاله و گل رخت گشود
از کجا آمده اند اين همه خونين جگران

اي که در مدرسه جوئي ادب و دانش و ذوق
نخرد باده کس از کارگه شيشه گران

مي تراشد فکر ما هر دم خداوندي دگر
رست از يک بند تا افتاد در بندي دگر