زبور عجم اقبال لاهوري

وا سوخته ئي؟ يک شرر از داغ جگر گير
يک چند بخود پيچ و نيستان همه در گير

گفتمش در دل من لات و منات است بسي
گفت اين بتکده را زير و زبر بايد کرد

لب فرو بند از فغان در ساز با درد فراق
عشق تا آهي کشد از جذب خويش آگاه نيست

شعله ئي مي باش و خاشاکي که پيش آيد بسوز
خاکيان را در حريم زندگاني راه نيست

در غزل اقبال احوال خودي را فاش گفت
زانکه اين نو کافر از آئين دير آگاه نيست

بيا که مثل خليل اين طلسم در شکنيم
که جز تو هر چه درين دير ديده ام صنم است

اي خوش آن جوي تنک مايه که از ذوق خودي
در دل خاک فرو رفت و بدريا نرسيد

عشق با پيد و خرد مي گزدش صورت مار
گر چه در کاسه ي زر لعل رواني دارد

آهي سحر گهي که زند در فراق ما
بيرون و اندرون زبر و زير و چار سوست

من درون شيشه هاي عصر حاضر ديده ام
آنچنان زهري که از وي مارها در پيچ و تاب

گر بروي تو حريم خويش را در بسته اند
سر بسنگ آستان زن لعل ناب آيد برون

برون زين گنبند در بسته پيدا کرده ام راهي
که از انديشه برتر مي پرد آه سحرگاهي

تو اي شاهين نشيمن در چمن کردي از آن ترسم
هواي او ببال تو دهد پرواز کوتاهي

غباري گشته ئي آسوده نتوان زيستن اينجا
به باد صبحدم در پيچ و منشين بر سر راهي

دل بي سوز کم گيرد نصيب از صحبت مردي
مس تابيده ئي آور که گيرد در تو اکسيرم

نمي دانم که داد اين چشم بينا موج دريا را
گهر در سينه ي دريا خزف بر ساحل افتاداست

اگر در دل جهاني تازه ئي داري برون آور
که افرنگ از جراحت هاي پنهان بسمل افتاده است

نه يابي در جهان ياري که داند دلنوازي را
بخود گم شو نگه دار آبروي عشق بازي را

هر چند که عشق او آواره ي راهي کرد
داغي که جگر سوزد در سينه ي ماهي نيست

نگاه خويش را از نوک سوزن تيز تر گردان
چو جوهر در دل آئينه راهي مي توان کردن

«تو در زير درختان همچو طفلان آشيان بيني »
به پرواز آ که صيد مهر و ماهي مي توان کردن

ز دست ساقي خاور دو جام ارغوان درکش
که از خاک تو خيزد ناله ي مستانه پي در پي

دلي کو ار تب و تاب تمنا آشنا گردد
زند بر شعله خود را صورت پروانه پي در پي

ز اشک صبحگاهي زندگي را برگ و ساز آور
شود کشت تو ويران تا نه ريزي دانه پي در پي

بگردان جام و از هنگامه ي افرنگ کمتر گوي
هزاران کاروان بگذشت ازاين ويرانه پي در پي