زبور عجم اقبال لاهوري

عشق ز پا در آورد خيمه ي شش جهات را
دست دراز مي کند تا به طناب کهکشان

يا بکش در سينه ي من آرزوي انقلاب
يا دگرگون کن نهاد اين زمان و اين زمين

گر چه مي دانم خيال منزل ايجاد من است
در سفر از پا نشستن همت مردانه نيست

درين محفل که کار او گذشت از باده و ساقي
نديمي کو که در جامش فرو ريزم مي باقي

شرار از خاک من خيزد کجا ريزم کرا سوزم
غلط کردي که در جانم فکندي سوز مشتاقي

ميتوان ريخت در آغوش خزان لاله و گل
خيز و بر شاخ کهن خون رگ تاک انداز

از آن آبي که در من لاله کارد ساتگيني ده
کف خاک مرا ساقي بباد فروديني ده

چو خس از موج هر بادي که ميآيد ز جا رفتم
دل من از گمانها در خروش آمد يقيني ده

ز شاعر ناله ي مستانه در محشر چه ميخواهي
تو خود هنگامه ئي هنگامه ي ديگر چه ميخواهي

همه افکار من از تست چه در دل چه بلب
گهر از بحر برآري نه برآري از تست

مرا براه طلب بار در گل است هنوز
که دل به قافله و رخت و منزل است هنوز

چه خبر ترا ز اشگي که فرو چکد ز چشمي
تو به برگ گل ز شبنم در شاهوار داري

نور تو وانمود سپيد و سياه را
دريا و کوه و دشت و در و مهر و ماه را

تو مرا ذوق بيان دادي و گفتي که بگوي
هست در سينه ي من آنچه بکس نتوان گفت

بي تو جان من چو آنسازي که تارش درگسست
در حضور از سينه ي من نغمه خيزد پي به پي

آنچه من در بزم شوق آورده ام داني که چيست
يک چمن گل يک نيستان ناله يک خمخانه مي

زنده کن باز آن محبت را که از نيروي او
بورياي ره نشيني در فتد با تخت کي

من اي درياي بي پايان بموج تو در افتادم
نه گوهر آرزو دارم نه مي جويم کراني را

دگر ديوانه ئي آيد که در شهر افکند هوئي
دو صد هنگامه برخيزد ز سودائي که من دارم

مه و ستاره که در راه شوق هم سفرند
کرشمه سنج و ادا فهم و صاحب نظرند

فتنه ئي را که دو صد فتنه به آغوشش بود
دختري هست که در مهد فرنگ است هنوز

به مهر و ماه کمند گلو فشار انداز
ستاره را ز فلک گير و در گريبان کش

با نشئه درويشي در ساز و دمادم زن
چون پخته شوي خود را بر سلطنت جم زن

امير قافله ئي سخت کوش و پيهم کوش
که در قبيله ي ما حيدري ز کراري است

بيا که در رگ تاک تو خون تازه دويد
دگر مگوي که آن باده ي مغانه کجاست؟