ديوان ابوسعيد ابوالخير

از جانب عشق بانگ بر بانگ و تو کر
وز جانب حسن عرض در عرض و تو کور

دل جاي تو شد و گر نه پر خون کنمش
در ديده تويي و گر نه نه جيحون کنمش

چون جلوه گر و نظارگي جمله خود اوست
گر ما و تو در ميان نباشيم چه باک

فرياد و فغان که باز در کوي مغان
مي خواره ز مي نه نام يابد نه نشان

در مانده نفس خويش گشتي و ترا
يک سو غم مال و دختر و يک سو زن

اي گشته سراسيمه به درياي تو من
وي از تو و خود گم شده در راي تو من

هست از پس پرده گفتگوي من و تو
چون پرده در افتد نه تو ماني و نه من

دم در کشم و غمت همه نوش کنم
تا از پس من به کس نماند غم تو

اي در دل و جان صورت و معني همه تو
مقصود همه زدين و دنيي همه تو

اي در صفت ذات تو حيران که و مه
وز هر دو جهان خدمت درگاه تو به

اي زاهد و عابد از تو در ناله و آه
نزديک تو و دور ترا حال تباه

در گفتن ذکر حق زبان از همه به
طاعت که به شب کني نهان از همه به

هستي که ظهور مي کند در همه شي
خواهي که بري به حال او با همه پي

رو بر سر مي حباب را بين که چسان
مي وي بود اندر وي و وي در مي وي

از هر که به تو گريختم سود نکرد
از تو به تو در گريختم تا چه کني

اي در خم چوگان تو سرها شده گوي
بيرون نه ز فرمان تو دل يک سر موي

هر که بيند در زمان آن حسن او کافر شود
اي دريغا کين شريعت کفر ما ببريده است

زبور عجم اقبال لاهوري

عشق شورانگيز را هر جا ده در کوي تو بود
بر تلاش خود چهي نازد که ره سوي تو بود

درون سينه ي ما سوز آرزو ز کجاست؟
سبو ز ماست ولي باده در سبو ز کجاست؟

من بنده ي بي قيدم شايد که گريزم باز
اين طره ي پيچان را در گردنم آويزي

مرا در دل خليد اين نکته ا زمرد اداداني
ز معشوقان نگه کاري تر از حرف دلاويز است

مرا بنگر که در هندوستان ديگر نمي بيني
برهمن زاده ئي رمز آشناي روم و تبريز است

تو بجلوه در نقابي که نگاه بر نتابي
مه من اگر ننالم تو بگود گر چه چاره

زاده ي باغ و راغ را از نفسم طراوتي
در چمن تو زيستم با گل و خار اين چنين

فاخته ي کهن صفير ناله ي من شنيد و گفت
کس نسرود در چمن نغمه ي پار اين چنين