جوهر الذات عطار

اگر شرک آمد اينجا در خيالت
در اندازد يقين سوي وبالت

در اين انديشه کن يکدم در اينراز
که اين سررشته يابي هم ز خود باز

چو اصلت سرکشي دارد در اينراز
شود هر لحظه در وصل خود باز

چنان در قربت کل آشنا بود
که در کون و مکان سر خدا بود

نه خود بنگر تو او در خويشتن بين
نمود بود او در جان و تن بين

ز مائي و مني بگذر در اينجا
حقيقت کن دلت جوهر در اينجا

ز ناداني در آخر هست ذاتت
خدا بيني تو در عين صفاتت

چو جانانست امروزت در اينجا
همو بين بخت پيروزت در اينجا

ترا در نور اين ظلمت فتاد است
از آنت سير در قربت فتاد است

دمي در شب اگر در يابي آنماه
ترا خورشيد حاصل شد ز درگاه

اگر مرد رهي در شب ببين باز
حقيقت در درون انجام و آغاز

چو جمله خفته اند در خواب غفلت
فتاده تو عيان در عين قربت

چگونه بنده گردد حق در اينجا
مرا بر گوي اين مطلق در اينجا

چو پنهان کرد اين سر يار در خويش
مگو ديگر در اينجا بيش از پيش

کنون من جوهرم در بحر جانم
که هر لحظه در و گوهر فشانم

حقيقت ديد در وي بي نشان شد
حقيقت جان در اينجا جان جان شد

شريعت يافتم در جزو و کل ذات
وز آنجا گفته ام در عين آيات

بسي گفتي و در آخر رسيدي
شدي مخفي و در ظاهر رسيدي

خبر از بود خود کردت در اينجا
حقيقت برگشادت او در اينجا

همه اسرارها داري در اينجا
شدي در جزو و کل اينجا تو يکتا

حقيقت قل هوالله است در تو
عيان ما هوالله است در تو

يقين در جان و دل داري حقيقت
همه اسرار ديده در شريعت

ز ديدارش کنون بر خود در اينجا
چو بگذشتي ز ماه و خور در اينجا

زهي مقصود ما در کعبه حاصل
که مائيم اينزمان در کعبه واصل

يکي جانست پيدا در همه جسم
نموده خويشتن در هر صفت اسم