ديوان عرفي شيرازي

زمين جوش آشنا در ميخوري دانسته گويا
که ميسوزم ازين عبرت که هستم آشناي تو

لب جامست در افسانه آنکه مي نوشي
گمان دارم که گويم شمه از حال جم بشنو

براي مرغ دل در صيدگاه ناز محبوبان
زهر جانب صداي بال شاهين را زهم بشنو

بيا در سينه عرفي که مالامال غم گردي
بحال او صداي آه درد آلود غم بشنو

در کجاهست اينچنين معموره انصاف ده
شهر دلها ديده را يغماي راحت کرده

چون گوارا نيستي اي غم چرا در کام ما
همچو آسايش پياپي بي حلاوت کرده

شاد بادا روحت اي مجنون که هنگام وفا
در حق من درد بيدرمان نصيحت کرده

اين صفا اسلاميانرا نيست اي زاهد مکن
بامغان در سومنات امروز طاعت کرده

نازم ببازي تو که در عرصه قريب
منصوبه نچيده مرامات کرده

صوفي بگفته صيغه توحيد باطل است
يعني که در معامله ذات کرده

روزگار خنده غفلت گذشت اي کبک من
دل بدندان گير و تن در چنگل شهباز ده

زنار عصمت پيشگان پوشند عيب برهمن
خوش توتياي آفتي در چشم انسان کرده

در حشر اگر نشناسدت معذور بايد داشتن
چشمي که از نظاره آن چهره حيران کرده

سرد نگردد ز مرگ اي دل آتش فروز
مي برم از پيرهن در کفن آتشکده

با دل بگوي عيب شهادت که اين اسير
تا بود در ميان شهيدان برآمده

نگيري هيچ اسباب ترنم در ضرر افتد
همه هيهات برداري همه افسوس بستاني

چراغت از دل آتش پرستان گر شود روشن
در اندازي درآتش سبحه و ناقوس بستاني

اي بخت زشاهي بگدائي نرسيديم
در سايه ميمون همائي که تو باشي

در تنگناي کوچه شهر جلال تو
وسعت گه زمانه کمين کار خانه

همه شب ببانگ بلبل زده در چمن پياله
چو نسيم گل زبستان دم صبح گشته راهي

آنچه بود در جهان مايه فخر خسان
يا زر و سيمي بود يا قصب و اطلسي

خوش آن گرمي زشمع وصل مهر افزوزتر باشي
برافروزي وداع و در غمت جان سوزتر باشي

بسادگي تو رحم آيدم در اين بازار
که تنگدستي و اميدوار ميگذري

خبر زهمت خويشم کن آنزمان عرفي
که از پياله من در خمار ميگذري

بهار رفت و نکرديم عزم جاي خوشي
برهنه سرننشسيم در هواي خوشي