ديوان عرفي شيرازي

ما ملامت زدگانيم که در گوشه غم
آتش دل همه از داغ هم فروخته ايم

بصد اميد با کوشيدنم در مدعا عرفي
زاستغنا مدان باقيد کوشيدن نميدانم

شيوه هاي زاهدان گر در شمار دين بود
غم مخور عرفي که ما هم اختراعي ميکنيم

من کيم رضوان آن جنت که در هر سوي راه
طوبي از فيض نسيم بوستان ميرويدم

هرگز نگشايم در دکان غم دل
وانگه که دکان باز کنم کم نفروشم

برديم ز کويش دم سردي وگذشتيم
سودي بران در رخ زردي وگذشتيم

منم که پاره غم در دهان غم دارم
بزير ناصيه صد داستان غم دارم

دلي که زخم پذيري کند نميدانم
وگرنه تير نفس در کمان غم دارم

ازان ديار عدم شد مسخرم عرفي
که صد سپاه بلا در عنان غم دارم

پي حسنت الوانت اين مست گل
که در خون سرشتي بقالب مزن

دلا در خون سرشتي خاکم اکنون
کهن ديوار ايمان تازه گردان

عرفي زگريه دست نداري که در فراق
دردت زدل نميبرد الا گريستن

خوش در خورست حسرت تو با گريستن
بي ياد تو حلال مبادا گريستن

گوئي که ياد مي کنمت گه گهي ولي
بيهوده نيست در دل شبها گريستن

پيشت رخم در آتش دل پايدار نيست
اي خضر هر نفس دم آبي فرو فشان

پيش بردم در قمار عشق جانان باختن
صد شکافم بر دلست و يک گريبان باختن

بيدل و دينم وگرنه من کجا سهو از کجا
از تهي دستي دليرم در پريشان باختن

دست عرفي از گريبان کس جدا هرگز نديد
خواهد آخر دست در چاک گريبان باختن

در راه طلب عرفي با هوش و سبک ميرو
چون پاي زپي ماند برکوچه مستي زن

مجاوران حرم را در آستانه عشق
غبار ناصيه آشوب بر جباه فشان

بسوز گريه من اي بهشت بر در وصل
که مشت شبنم و برگ گلاب شاه فشان

کرشمه که نگيرم بجيب حسن آرام
بسوز پرده و در دامن نگاه فشان

شهسوار حسن را سرمست بايد بود ليک
ني چنان مستي که در دستش عنان آيد گران

در غمي زد غوطه عرفي کام غم لذت سرشت
بردل ياران سبک بر دشمنان آيد گران

برافکن پرده از حيرت چو عرفي بي زبانم کن
چرا بسيار ميکوشي در اثبات گناه من