ديوان عرفي شيرازي

بوعدگاه تو اميد آنقدر بنشاند
که در ديار خودم سوخت شوق خانه خويش

خراب آتش رمز محبتم عرفي
که در شرار نهان ميکندر زبانه خويش

هر که از خونريز من آلوده گردد دامنش
عذر ننگ اين عمل در عهده شکر ازمنش

لاف مردي ميزني در انجمن با دوست باش
خويشتن را چون زنان درگوشه خلوت مکش

شهره در عافيت عرفي قبولي نيست ليک
آستين غم بگير و دامن عصمت مکش

نقاب از چهره تا افکنده خورشيد تابانم
ز شرم بي نقابي باقضا در جنگ مي بينم

بجرم عشق توفردا بدوزخ ار افتم
تمام آتش دوزخ در استخوان دزدم

کجاست طبع سليمي و حسن لعل لبي
که در معامله آموزگار خود باشم

خوش آن کشش که مرا آنچنان زخود نبرد
که بيخود افتم و در انتظار خود باشم

نه تأثير نفس بي عمر جاويدان نميدانم
باميدي چه پيشت در دل بنياد ميکردم

پا بست در آتش زدن و رفتن از اين دشت
خود را بدل سوخته بستيم وگذشتيم

هر گاه که چشم من و عرفي بهم افتاد
در هم نگرستيم وگرستيم وگذشتيم

کو عشق که در غمزدگي نام بر آرم
نامي بمراد دل ناکام برآرم

معشوق وقا دشمن و عيبست که در عشق
نا باخته هستي بوفا نام برآرم

طمع برديم چندان بر در عشق
که از درد غمش درويش کرديم

اگر رفتيم در جنت مکن عيب
که اول درد و غم را پيش کرديم

ما طاير قدسيم سراسيمه در اين دهر
کيفيت اين آب و هوا را نشناسيم

در معرکه ريب و ريا عمر بسر شد
زان چهره شناسيم وفا را نشناسيم

در راه وفا کوشش تازان سوي مستي
تا سر نرود جنبش پا را نشناسيم

سبوها دوش در مستي شکستم ليک يکيک را
دگر برچيدم و بوسيدم و پيمانه شان کردم

ازشش جهتم شکوه زند موج و خموشم
در زهر زنم غوطه وسرچشمه نوشم

تزوير خرم بهر دو عالم بوکالت
هر گاه که در کوي ريا زهد فروشم

هرگز هوس روي تو نگذشته بخاطر
کز بيم تو در ديده نگاهي نشکستيم

يک ره بکمال تو نديديم که در دل
عرفي صفت از بيم تو آهي نشکستيم

قدح رسيد لبالب خراب گوشده باشم
اگر هلاک شوم در شراب گو شده باشم