ديوان عرفي شيرازي

مدعي بار ملول است و بلائي دارد
در کف آينه انديشه نمائي دارد

گردل اهل حقيقت در راز افشاند
زاهد از دامن دل گرد مجاز افشاند

گرنه اظهار شفق ميکند از کشتن صيد
خون مرغان زچه در چنگل باز افشاند

هرکرا نشاه غيرت بسلامت بايد
در مصاف غم دل تاب اقامت بايد

عرفي از ما بي قدم در وادي اهل وجود
صد بيابان خار خندان تحفه پايت کنند

جز با گريستن مژه در جهان نبود
آن هم زحرص ديده من ناگوار شد

آسمان گر بجدل پاي در آرد برکاب
رخش ما نيز عناني و رکابي دارد

دلم آخر به تماشاگه ديدار آورد !
تا کي اين آينه در آينه دان خواهد بود

کسي بدور محبت خمار غم نکشد
که در کشد قدح زهر و درد هم نکشد

هر زمان در فتنه خوش نامهرباني ميشود
وين همه غوغا براي نيم جاني ميشود

در ره غم گر پديد آيد به تسليمش سپار
گر بدست چاره بسپاري جهاني ميشود

گر بمستي هر زه قانوني فرو چيند کسي
در ميان مردم عالم زباني ميشود

بهشت خاص شما زاهدان نماز کنيد
درون رويد بفردوس و در فراز کنيد

فساد صحبت ناجنس در مقام خود است
پس از مصاحب ناجنس احتراز کنيد

ز زير جلوه هستي نياز مي بارد
بجلوه گاه عدم در شويد و باز کنيد

نگويمت که مزن تيغ جور بردل عرفي
رضا بده که پس از مرگ در لحد بخروشد

گر محبت حمله بر ناموس کفار آورد
برهمن را سبحه در گردن ببازار آورد

در ميان گريه مستانه غرقم شحنه کو
تا شراب آلوده مستم برسردار آورد

گر خجل باشد زايمان لذت کفرش حرام
عابدي کش زلف او در قيد زنار آورد

زمست افتادنم در مسجداي زاهد مشو رنجه
که صحن مسجدت فردا زمين تاک خواهد شد

بلب آرام گير اي جان غمگين يکدمي ديگر
که شايد در حريم سينه بفرستد غمي ديگر

قدم چون رنجه فرمودي ببالينم مرو در دم
بغايت مشرفم برمرگ بنشين يکدمي ديگر

کفن شويم بخون ديده ني در چشمه زمزم
پرستار صنم را هست عرفي زمزمي ديگر

اگر گشت قيامت قيامت بوعده گاه بيا
که دل نشسته در آنجا بانتظار هنوز

فرو گرفت در و بام ديده را حسرت
نگشته گرم نگاهم بروي يار هنوز