ديوان عرفي شيرازي

بتشويشي که با من هم سرشتست
باندوهي که از من در بهشتست

بگيسوئي که داني چند تاراست
بمژگاني که بيني در چه کار است

اگر باشد هم اين نسبت نبودي
کجا بر من در تهمت گشودي

همايي چون تو بايد بال گستر
که در ظلش بر آرد چون مني سر

که در سوگند داد صدق دادست
نه بر گلگون بتوسن زين نهاد است

دعائي کافکند در سينه ها فرش
بيک جنبش پرداز سينه تا عرش

هر آن مطلب که در عالم نگنجيد
بيک لفظ دعا گنجاند و بخشيد

لب ما را دعاي شه در آموخت
بجيب هر دعا صد مدعا دوخت

مگيرد آتش نازش بهر خام
مبادا صيدا ورا رخنه در دام

صلاح خويش در تلخي مبيناد
ز شيرين تلخ گويي بگذر اي باد

چراغ سومناتست آتش طور
بود زان هر جهت را نور در نور

حقيقت را چو هست اين جنس در کار
بکاوش خود چرا نبود خريدار

مراد هر دوکونت ره نشين باد
هلاک دشمنت در آستين باد

چو يوسفم گذرد در بهشت بر صف حور
نشان دهم بتو هر گام صد زليخا را

چون اثر در تو کند عشق که اعجاز مسيح
مرده را جان دهد آدم نکند حيوانرا

جنس دين را چه کساد آمده عرفي در پيش
که بجز مرده زحافظ نخرد قرآن را

در خلوتي که دختررزنيست عيش نيست
داغست شيخ شهر زعيش مدام ما

در روزگار نيست رسولي که بي حسد
درگوش چون توئي برساند پيام ما

منزلگه دلها همه کاشانه عشق است
هرجا که دلي گمشده در خانه عشق است

فرزانه درآيد به پري خانه مقصود
هرکس که در اين باديه ديوانه عشق است

در خواب شب آلوده بخون ديد خدنگت
تعبير جز اين نيست که عالم هدف تست

منزل صلح ميان تو دراز است فغان
ورنه در دين تو با کيش مغان اينهمه نيست

کسي که بر اثر مدعاي خويشتن است
کشيده تيغ ستم در قفاي خويشتن است

چنان زفيض قناعت بعيش مشغولم
که نفس کام طلب در غذاي خويشتن است

نازم بفيض عشق که در خانقاه و دير
چشم و چراغ شمع به پروانه روشنست