ديوان عرفي شيرازي

دام من آنست که طاووس جان
در کنفش داشته است آشيان

حسن برافشانده متاع از کساد
گوهر دل غوطه زنان در مراد

در چمن روضه خسي گو مباش
چند نمک بر جگر بيخراش

مقصد پروانه هستي گداز
در قدم شمع بود سوز و ساز

حيف که هر خون که بود در دلم
چون حرم خاک شود منزلم

واي اگر چهره بود در نقاب
باز دهد آينه اين رنگ و آب

نيمشبي با دو سه دستان طراز
کرده بافسون در افسانه باز

از طيران بسته پرعرض حال
شعله نهان ساخته در زير بال

در غم اين ديده نغنوده شو
آخر ازين شغل برآسوده شو

برگذر از طرف حريم وصال
در شکن اين جنبش ناقص ببال

غوطه در آتش زن وکوثر شمار
شعله بفانوسي خود بر گمار

نيشتري در دل ريشش خليد
خون دل از ديده برويش دويد

برونم زآتش دل دار در تب
درون بحري کن از آتش لبالب

در آن بحري لبالب زآتش تيز
چنان طوفان بيتابي بر انگيز

هوس را بسکه بگشادم در گنج
گهر جستم ، صدف بردم بصد رنج

کنون عمريست کين طبع ادب ساز
همي بوسد در گنجينه راز

چو عقلم شمع بيداري برافروز
چو شوقم گرم رفتاري در آموز

بنام آن برون سوز درون سنج
گشاد آموز مفتاح در گنج

ز روي عشق چشم عافيت دوخت
خرابي را عمارتها در آموخت

منه انگشت رد بر نقش ديوار
که آنجا جلوه هم بوده در کار

بيا عرفي لب آلوده در بند
بدستاني که مي سنجي فروخند

دو منظورم بود در خوش کلامي
که حاجت داشت بر هر يک نظامي

يکي هم آنکه ماند اين نسخه در پيش
که نوشش بر مسيحا ميزند نيش

هر آن معني که لفط او سقيم است
نبخشايد اگر در يتيم است

از اينها در گذر اسرار جوباش
بعشق آويز و رمز آموز او باش