جوهر الذات عطار

گهي در خويشتن در تک و تازي
ز تست اينجايگه هم ترکتازي

گهي در لذت حسني گرفتار
گهي اندر خراباتي تو در کار

گهي در علمي و تحصيل داري
گهي در عين خود تبديل داري

بهر دم هر صفت داري در اينجا
اگر چه معرفت داري در اينجا

يکي بين عقل در صاحب کمالي
فراقت رفت اکنون در وصالي

ز تو پيدا شدست و تو نديدي
کنون در وصل در اعيان رسيدي

ز نوشان در تجلي ذات آمد
عيان عطار در ذرات آمد

ز عشق از ذره در جان در آيد
ز يک ذره دو صد طوفان بر آيد

مرا وصلست از او در هر دو عالم
از او دم ميزنم در هر دو عالم

در آخر ذات اصل آيد از او ديد
يکي گردد عيان در سر توحيد

در کل من گشادستم در اسرار
که از اسرار کلم من خبر دار

در کل من گشادم تا بدانند
حقيقت سالکان در ره نمانند

در کل من گشادم در بر دوست
که من بودم حقيقت رهبر دوست

در کل من گشادم راز ديدم
از آن در گفت جانان باز ديدم

منم آدم نوح و منم دوست
تمامت انبيا در مغز و در پوست

جدائي نيست در توحيد رازم
که ديدار است در جان سرفرازم

جدائي نيست چون يحيي در اين سر
بريدستم يقين در طشت اين سر

چه ماندست اينزمان در دار دنيا
چو ديدم در عيان ديدار مولا

يقين با دوست ديگر در خطايي
در اينجا گه حقيقت بي حجابي

حجابت نيست ميداني در اسرار
که او در پيش همت ناپديدار

در آخر در يکي ايندم يقين است
حقيقت راز ديده پيش بين است

ز سر تا پاي در ذوقست اينجا
از اين اسرار در شوقست اينجا

مکان و کون در تو هست موجود
تو داري در عيان ديدار معبود

صفات ديده خود بين در اينجا
بنور ذات کل در جزو پيدا

در اينجا جملگي وصلست پيدا
ترا تحقيق در اصل است پيدا