ديوان عرفي شيرازي

جان دوسه روزي که بود شهر بند
جنبش دل آوردش در کمند

چهره بر افروز و غم دل فشان
گوهر جان در قدم دل نشان

در دلت از زخم اگر بسمل است
چشمه حيوان همه خون دل است

در دهن تيغ درا چون گهر
و زجگر درد برا چون اثر

بي گهر آن دل که نه در محنتست
بي گهري اصل جماديت است

در ازل اين مزرع غم کشته اند
حله حورم ز ازل رشته اند

در تو هم اين نشاه هويدا بود
هستيت آغشته سودا بود

سبحه و زنار ز هم واشناس
ديده عرفان بگشا در لباس

در نفسم جوش که افسرده
ماتم دل گير که دل مرده

خواب مکن قافله راهي نگر
در نگر و نامه سياهي نگر

چند توان خفت در اين ديوسار
صور دميدند يکي سر برآر

دامنشان بهر تو حبل المتين
خواب کنان دست تو در آستين

قفل دروني که در او گنجهاست
گو بگشايد که کليد آشناست

رو بگشا اين در و گنجي ببر
ور نبري لذت رنجي ببر

گام رياضت بره رنج نه
گنج ستان در کنف رنج به

بوسه بقفلش ده و در باز کن
چشم تماشا بگهر باز کن

دست در آن مخزن مستور کن
جيب وکنار همه معمور کن

نعش يکي دعوي عرشي کند
در ته آن دوش تو فرشي کند

گفت که ميگويم و نبود گناه
نيست در اين جامه بغير ازاله

در حرم و دير منم جلوه گر
کافر و ديندار مرا سجده بر

در چمن و باغ ثمرزاي کن
چشمه هر آب سخن دان سخن

طوبي و خاشاک در اين باغ هست
نغمه بلبل نفس زاغ هست

گر همه طوبي بنشانم بباغ
يا همه نشتر شکنم در دماغ

هست در اين باغ ملامت ثمر
بي نمکيها ز نمک شور تر

دام من آنست که در راف غار
کرد رسول عربي را شکار