ديوان عرفي شيرازي

نغمه ده و نغمه ستان در سماع
عمر فروشان همه ارزان متاع

خسته دلي بود در آن انجمن
دست و لبش قفل سماع و سخن

باز شعور تو همان بسته بال
بخت تو در خواب که خوابش حلال

ور بطعامي کني آلوده دست
بره بريان تو در سينه هست

ريزه گوهر بلب افشانده اند
تا در گنجينه ترا خوانده اند

بر درگنجينه چو آري گذر
بر تو فشاند در و بام الحذر

وانگه از آن گنج ببرمزد رنج
نغز در آويز بدامان گنج

ريزه سنگيش که از تيشه جست
نيشتر آن بدلش در نشست

جنبشي از تيشه نرفتي بکار
کز دل وي در نزد دي قرار

هرزه در آئي زملامت گريز
تيغ زبان کرده به بيهوده تيز

گفت که اي ساده دل تيشه سنج
وز طلب گنج در آشوب و رنج

زان طرف آن طعنه زن آفتاب
بر اثر جذب طلب در شتاب

رنج طلب به که در او گنج هست
بس گهر و گنج درين رنج هست

در گره اين رسن پيچ پيچ
چون بگشايند چه بست است هيچ

اين هوس افشان که در اين سينه است
دل نبود مرده ديرينه است

آب و علف چند در اين گل رود
تشنه لبي بر اثر دل رود

واي که تعمير صدف مي کنيم
در گرانمايه تلف مي کنيم

يارب از آن چشمه که دل نام اوست
صاف معاني همه در جام اوست

تا من از آن چشمه بياران دهم
وز غم در يوزه عرفي رهم

در حرم دوستي آورده عهد
وز غم دل با غم دل بسته عهد

برده بهمسايگي دوست دل
دل که در و سايه بود اوست دل

لوح وي از نقش دوي ساده بود
با الم دوست در افتاده بود

تازگي اما ز کلش رو نتافت
منع تبسم بلبش در نيافت

بوسه بلب مي شمرد جان تو
در عجبم از لب خندان تو

چون لب وي اين در بي آب سفت
ذوق تبسم به نفس داد و گفت