ديوان عرفي شيرازي

عقل که در وادي حيرت شتافت
رو بحرم داشت ولي دير يافت

پاي طلب سوده در اول قدم
وه که نزد برتر از اين کس قدم

معرفتش زينت بيرون در
نقش و نگاري است ز خون جگر

بودي اگر همچو تويي در وجود
پيش تو بردي بعبادت سجود

سنگ بر اين شيشه سيماب زن
شمع شفق شعشعه در آب زن

جلوه معني ز صور باز گير
در ره وحدت روشن باز گير

در حرم راز تو محرم تو بس
جلوه بخود کن که تو را هم تو بس

منت جاويد تو برهان ما
نور تو در سينه ايمان ما

صاف اميدم بلب بيم ريز
گرد مرا در ره تسليم ريز

ديدي اگر مصلحتي در عدم
بر اثر آن زدي اکنون قدم

ماعدم و ذات تو عين وجود
دست عدم کي در هستي گشود

ور بفشارد، قدمي در دلم
گردد از آن تحت ثري منزلم

اين زر اندوده بنه در گداز
سکه اصليش بر افروز باز

واي که در باغ تو اين مرغ دون
نغمه شايسته نريزد برون

شام اجل کز در جان بگذرد
از عدم آباد جهان بگذرد

چون قلم صنع تحرک نمود
در رقم دايره هست و بود

سايه آن نور که بي سايه است
نور در اين سايه تهي مايه است

بر در معني سر بي تاج بر
تاج سر از عزت معراج بر

نوري از آن صبح جبين برگرفت
سنبل شب در چمن تر گرفت

گر بوي افتد نظرش در گداز
فوت شود و هم برنج دراز

از در اين صومعه تا اوج عرش
زير قدم عزت معراج فرش

سايه آن جعد که دل مي فشاند
در چمن سنبله سنبل نشاند

سايه جاهش چو بميزان فتاد
در سفر تحت ثري رو نهاد

نيش ستم در دل عقرب شکست
بر اثرش راه نحوست ببست

هر که بهودج بريش خاص بود
در ره آن مرحله رقاص بود