ديوان عرفي شيرازي

آن جرعه کشانيم که از ؟؟
ياقوت شود حباب در کاسه ما

عرفي که قدم در دهن تيشه نهد
از بس غم دل ؟ غم پيشه نهد

گوشي ميدار کين خروشان طلبست
در سينه خامشي ما بي ادبان

اين ناله که در آتش خويشست کباب
وين گريه که از شيشه دل خورده شراب

در بستن يخ چو توبه من شکند
گر ساغر مي ز درد عاشق سازند

اي حسن تو در صفا چو آئينه من
آئينه مدار تيره از کينه من

هم سايه او نهند در کفه مگر
ورنه دو جهانش همترازو نشود

زينگونه که دل بفعل زشتم طلبد
وز بيب حرام در کنشتم طلبد

گر معني هر نقش نيابي باشي
آن مرده که در گور منقش باشد

مستوري دل طلب که مستي اينجاست
در يوزه طلب که چربدستي اينجاست

آلودگيي که آب عصمت ببرد
در سلسله نگاه ما نتوان يافت

بده تا بشويم برو بام دل
در آغاز بينم سرانجام دل

چو بيخود شوم در دماغم فشان
بکام دل و جان داغم فشان

بمن ده که با وي کنم سير دل
شود روشنم کعبه در دير دل

بيا ساقي آن مست فيروز جنگ
که مه را نهد در دهان پلنگ

که در چنگ فرعون نفس غنيم
ز هر مو بريزم عصاي کليم

بيا ساقي آن بزم در هم شکن
ز نامحرمان پاک ساز انجمن

انا لحق نمي گنجدم در نفس
بروب از ره آتشم خار و حسن

بوسه نگيرد ز دماغ سخن
کش سخن او ندمد در دهن

چون در جودش باثر باز شد
جنبش نبض عدم آغاز شد

دانه غم در دل افکار کشت
تخم کرشمه به سمن زار کشت

گر چه در اين باغچه چند و چون
خار و گل از يک شجر آيد برون

بهر چه در مشعله گاه شهود
نور بيک جامه درونست و دود

باغ وي آلوده نيرنگ ني
در چمنش آب نه ورنگ ني

سرمه کش ديده ما اعمي است
ديده همان در طلب سلمي است