ديوان عرفي شيرازي

کو معرکه عشق که از جام شهادت
بيخود شده در لجه خون بحل افتم

آخر که مرا گفت که از باغچه قدس
بيفايده در دامگه آب و گل افتم

عرفي که گمان داشت که از وادي اسلام
باز آيم و در سجده بت منفعل افتم

عرفي خموشيي بگزنيم که در بهار
گل بيندم بباغ و نداند که بلبلم

از ناوک تو عمدا دشوار ميدهم جان
تا در دلت بماند ذوق شهادت من

باغبان عشق ميگويد که خاکستر شود
شانه باد صبا در طره شمشاد من

کفر ني اسلام ني اسلام کفر آميزني
حکمت ايزد ندانم چيست در ايجاد من

برقص اي نيم بسمل صيد و در دل
شکستنهاي پيکان تازه گردان

دلا در خون سرشتي خاکم اکنون
کهن ديوار ايمان تازه گردان

پي بالانشيني واعظا مي را مکن ضايع
بيا در ديرهم صدر لوندان مي توان بودن

بگوئيدم که تا تسبيح بر زنار بگزينم
اگر در زمره طاعت پسندان ميتوان بودن

چون خرامد دردلم جان همچو آب زندگي
سر نهد در پاي سرو قامت دلجوي او

اي قلم شعله سوز دود دل ما بسوز
آتش حسرت فروز در دل اوراق نه

عرفي اگر در جگر شعله نداني شکست
صد فلک از دود دل بر سر افاق نه

زره وفا در اين کو که گذشته دامن افشان
که غبار کوچه ما بر توتيا نشسته

کي دو عروس را بهم تاب مشارکت بود
يا در مردمي مزن ياسه طلاق آزده

دل بود شايسته درد آنگه از صد دل يکي
سر بياد چشم جانان در پي آهومنه

گر دليرانه بتازي بمن اي چرخ رواست
تاتو در معرکه صيد زبون داشته

نوش کن خون دلم تا بشناسي اي خضر
که تو در چشمه حيوان همه خون داشته

بهر فريب سايه نيندازيم بسر
در زير شاخ سدره بخوابم نميکني

مرا اين آتش از داغ جدائي بيشتر سوزد
که ميگويند جا در منزل بيگانه داري

زآسيب نظر گر ميگريزي در دلم بنشين
که آنگه خالي از نامحرمان کاشانه داري

تا کي از عشوه نيم مستانرا
بشکني جام و در خمار کشي

تا کي اي دل عروس عصمت را
عقد بندي و در کنار کشي

عشق را شو که خويش را ترسم
در شبيخون روزگار کشي