ديوان عرفي شيرازي

اين پا به معصيت نه سزاوار بخشش است
در حشر انتظار شفاعت چرا بريم

چشمه نورم ولي در نور عصيان موج زن
آفتابم، آفتاب سايه پرورد شبم

برهمن حاشا که افشاند بدير از ياصنم
آنچه دل در کعبه ميريزد زيارب ياربم

عرفي از کج بازي سياره آسودم که دوش
آتش دل شعله زد در خانمان کوکبم

زباده توبه حرامست در شريعت عشق
اگر قبول نداري رساله ميطلبم

گل فشانند به بستر همه چون عرفي و من
مشت خس چينم در جامه خواب اندازم

من ازينسوي و تو زانسو بتو ميگويم ، دل
دست در دامن کسري زده دادي بزنيم

در نيارد که دمي غاشيه غم بکشد
سردهيم اين دل و بانگ دل شادي بزنيم

عرفي از مردم آلوده پريشان شده ايم
دست در دامن پاکيزه نهادي بزنيم

گر گذشتم ز در کعبه نه از بي خبريست
مصلحت نيست که من طالب منزل باشم

صد مصپتکده در هر سخنم مدغم بود
گريه و ناله صد شام و سحر باخته ام

اي گريه بي مضايقه از در درا که من
هر دم بخون دل بنويسم سلام چشم

هر کس از آئينه بيند جمال کار خويش
ما فروغ کار در پيشاني غم ديده ايم

زان خريداريم در هنکامه اهل فنا
کين جماعت را بهر ملکي مسلم ديده ايم

خوب و زشت مردم بيگانه نشاسيم ما
زشتئي در بي نيازيهاي محرم ديده ايم

تا رضا در ديده ما کحل همت کرده است
طيلسان بخل را برفرق حاتم ديده ايم

تا در سر کوي تو بلغزد
پاي از لب جو دريغ داريم

گرد حريم ديرم و در ديده ام کشند
تا از کدام گوشه دامن فتاده ام

در بزم عيش عرفي اگر روز ساکنم
شب تا سحر بحلقه شيون فتاده ام

از بس شکفته در دهن تيغ رفته ايم
ترس قيامت از دل قصاب شسته ايم

هم کفر ما بلذت وهم دين ما بذوق
زنار و سبحه در شکر ناب شسته ايم

نشسته بر سر گنج و بفقر مشهورم
نهفته در ته دامن چراغ و بي نورم

چنان بخواهش ديدار رفته ام شب وصل
که شوق هم بتفاضا نديده در طورم

بس که درد عالمي در عشق تنها ميکشم
ناله امروز را از ضعف فردا ميکشم

عشق را در کف متاعي بود گفتم چيست گفت
نيل بد ناميست بر روي زليخا ميکشم