ديوان عرفي شيرازي

منت بود ز ميکده جذب نسيم مي
وز در گهش بناصيه جذب غبار فرض

پرهيز اي فرشته که اينک بعرش وفرش
افشاندم آستين مي آلود در سماع

باز اين چه شورشست که خونابه ريز شد
چندين هزار زخم نمکسود در سماع

هنگام مردنست طپيدن بخون بس است
دايم چو بيغمان نتوان بود در سماع

زاهد که بود زمزمه دشمن بدير عشق
آمد به نيم زمزمه رود در سماع

عرفي سرود بزم که ؟ ياد آمدش که باز
بر روي آتش آمده ، چون عود در سماع

ز نور معرفت حق شاه در سخن است
صباح ، طلعت خورشيد وشامگاه چراغ

باز بميدان ما فوج بلا بسته صف
پاي فلک در ميان رسم امان بر طرف

خرقه شکافان شوق بي دف وني در سماع
جبه فشانان شيد تابع قانون ودف

داروي محنت عشق در حکمت ازل نيست
اما ز سردي عقل زايل شود تب عشق

دامن بسلسيبيل نيالايد آنکه او
در چشمه سار درد کند شست و شوي دل

تا چند عمر در غم انديشه بگذرد
بر داشتيم دست غم از آرزوي دل

آن به که بدل ره ندهم روز سلامت
آنها که در آشوب شبيخون رود از دل

بران سرم که چنان آتشي برافروزم
که در ميانه آن تا ابد کباب شوم

در تماشاگه حسن تو بهنگام نثار
سربه پيشاني خورشيد زند خرمن چشم

عرفي آنروز نه بينم که بود بهر وداع
گريه را دست در آغوش دل وگردن چشم

ما نقد را ز جمله بغماز داده ايم
در دام هر چه آمده پرواز داده ايم

مردم نهند در کف کوشش عنان دل
ما دست خويش را بعنان باز داده ايم

اي خوشدلي مناز که ما از نشاط عمر
در روزگار باده پرستي گذشته ايم

در راه راست گام باندازه مي نهيم
از بس که بر بلندي و پستي گذشته ايم

منم که بهر دل اسباب داغ ميدزدم
نسيم گلشن غم در دماغ ميدزدم

گاهي مصيبت خويش گاهي ملال مردم
در عشوه خانه دهراينست حال مردم

برديم ز کويش دم سردي و گذشتيم
سوديم بران در رخ زردي و گذشتيم

اميد که در نامه من ثبت نباشد
اين راز که از غير تو بنهفتم و رفتم

عرفي در ناسفته درين بحر بسي هست
انگار که صد درج گهر سفتم و رفتم